Κι άλλη, μεγαλύτερη απογοήτευση…

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

τ. Δήμαρχος

ΠΕΡΙΜΕΝΕ εναγωνίως, μια πολύ μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού, να έρθει μια μέρα του 2015, που θ’ άλλαζε ριζικά τα πράγματα!

Να δει, δηλαδή, καλύτερες μέρες. Να φύγει, να εξαφανισθεί η δυσοσμία από τα ξερά και χλωρά περιττώματα των μικροκομμάτων, της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Και είπε, φαντάσθηκε αυτός ο κόσμος της «αναμονής»!

Αυτό το παιδίον, ο Αλέξης, βασίζει σε νέο πεδίον, της Αριστεράς στροφής.

Νέος, με δύναμη ψυχής τε και σώματος, ενάρετος καίτοι Αθεος, θα κατορθώσει να μας σώσει. Γιατί; Και τα μισά απ’ όσα τόσα χρόνια μας ψάλλει, να γίνουν, πάλι …περισσότερα θα μας φανούν.

Και έφθασε εκείνη η μέρα που μας χαμογέλασε -δεν μας γέλασε-, και πήραμε τους ζουρνάδες και τα νταούλια και το ρίξαμε -νηστικοί-, στους χορούς. Δεν αφήσαμε απ’ έξω κανένα. Ας πείτε το «χασάπικο», το πολυγλεντήσαμε.

Ακολουθήσαμε αγώνες σε πολύωρες μάχες. Πήγαν όμως όλα στραβά. Αναγκαστήκαμε -προ των υπέρτερων δυνάμεων του Ευρωπαϊκού Αξονος-, να «συμπτυχθούμε», δηλαδή, να υποχωρήσουμε με πολλές απώλειες.

Ετσι, εξασκηθήκαμε στα άλματα «ομπρός-οπίσω», τα λεγόμενα «κωλοτούμπες», και αναγνωριστήκαμε πως έχουμε άριστες επιδόσεις…

Σύντομα, τότε, καταλάβαμε τις αλλαγές που πετύχαμε.

Πήγαμε σύντομα, από το κακό στο χειρότερο.

Αρχίσαμε τις μετάνοιες. Και αποταθήκαμε στους σοφούς μας και ρωτήσαμε «το πολλάκις εξαμαρτείν, τίνος ανδρός εστί»;

Αυτοί δεν μας απήντησαν, γνεύσαντες όμως τρις την κεφαλήν…

Εξακολουθούντες με την ερώτησιν, ελάβομεν απάντησιν ηχηράν, αλλ’ ουδέν αντελήφθημεν διότι ο Αριστερός ακουστικός λαβύρινθος, αδρανεί!

Οσα μηνύματα κι αν εξεπέφθησαν και προσέβαλαν το Αριστερό μας ους, πέρασαν στο αντίθετο, χωρίς να τα καταγράψει ο εγκέφαλος!

Ετσι -περιέργως-, συνεχίζεται το πολύπρακτο κοινωνικό μας μελόδραμα. Με εμβατήρια όμως του μεγάλου μας Μουσικού, του Θοδωράκη!

Οπότε παρηγορούμε και δεχόμαστε αγογγύστως και τα άσματα της κενής κοιλιάς μας, χωρίς να μπορούμε όμως να επιδείξουμε και τους χορούς της!

Η κατοχική πλέον ζωή μας, έχει αδρανοποιήσει όλες τις αισθήσεις μας.

-Δεν νιώθουμε τι και πότε θα πληρώσουμε την Εφορία.

-Δεν λιποψυχούμε καίτοι οι συνεχώς μειούμενες αποδοχές και συντάξεις δεν μας δίνουν περιθώρια πέραν από το «ψωμοτύρι».

-Δεν μας τρομάζει πότε θάρθει η σειρά μας να μας ληστέψουν, να μας τραυματίσουν για να μας πάρουν 50 Ευρώ που έχουμε κρυμμένα.

-Δεν μας ενοχλεί ιδιαίτερα αν κάποια στιγμή σκεφθούμε ν’ αφήσουμε, να δώσουμε τέρμα στη ζωή μας.

-Δεν περιμένουμε πως «θάρθει εκείνη η μέρα», που θα ξανανοίξουμε το μαγαζάκι μας.

-Δεν μας πτοεί που τρία χρόνια είμαστε άνεργοι και μας συντηρούν οι συγγενείς μας.

-Δεν μας πειράζει που τα παιδιά μας στο πεδίον της παιδείας θα μείνουν απαίδευτα, ανιστόρητα, άθεα, έρμαια ανέμων και κυμάτων.

-Δεν μας απασχολεί η ανάγκη να πάμε σε κέντρο Υγείας για θεραπεία, αφού σε 5 μήνες θα έλθει και η σειρά μας και μέχρι τότε…

-Δεν μας (παρ)ενοχλούν οι ανοικτές οδοντοστοιχίες των Τούρκων. Ούτε η «Μακεδονία» των Σλαύων, που τιμούν τον Μέγα τους Αλέξανδρο.

Γελάμε με τις περιοδικές …ανακοινώσεις της «Μεγάλης Αλβανίας».

Κι αυτά όλα, γιατί; Γιατί στηριζόμαστε στην ανάκαμψη κι ανάπτυξη που θα φέρει επενδύσεις.

Σ’ αυτές επενδύουμε. Εκεί ποντάρουμε.

Κλαίω όμως, γιατί εκείνοι, ελάχιστοι. με άριστη μνήμη, που πρωτεύουν και διακρίνονται στη μέθοδο Silva, δεν θα δικαιωθούν ποτέ…

Για την απογόητευση: Ααα! Καθώς μ’ αγγαλιάζεις, γέρνω, τότε ξυπνώ και συ φεύγεις, και η μέρα μου ξαναφέρνει πίσω τη νύχτα. (Μίλτων)

Στην ίδια κατηγορία