Ηρθε η ώρα της αλλαγής, καθώς η κρίση κορυφώνεται

Γράφει ο ΠANAΓHΣ METAΞATOΣ
Πρόεδρος Eνωσης Aγροτουρισμού Iονίου, Aντιπρόεδρος ΣEAΓE, Mέλος Δ.Σ. ΣEEΔΔE, Kαθηγητής της Mεθόδου SILVA

Οι κρίσεις μπορεί να δώσουν ώθηση για δημιουργία υψηλότερης τάξης οργάνωσης της ζωής.

Παρατηρώντας την ιστορία της εξέλιξης της ζωής, θα διαπιστώσουμε πως κάθε φορά που δημιουργείτο μια κρίση, ακολουθούσε μια περισσότερη σύνθετη και τελειότερη «οργάνωση» της ζωής υψηλότερης τάξης από το προηγούμενο επίπεδο.

Όπως είναι γνωστό στα πρώτα στάδια εξέλιξης της ζωής στον πλανήτη, το οξυγόνο άρχισε να απελευθερώνεται λόγω της φωτοσύνθεσης και να συσσωρεύεται στην ατμόσφαιρα. Αυτό όμως ήταν καταστρεπτικό για τα πρώτα κύτταρα που τρέφονταν και επιζούσαν από τις απλές οργανικές ενώσεις και το οξυγόνο πλέον ήταν «δηλητήριο» γι’ αυτά.

Η φωτοσύνθεση όμως, δηλαδή η ικανότητα διατροφής κατευθείαν από τον ήλιο, επέτρεψε να δημιουργηθούν κύτταρα που προσελάμβαναν το οξυγόνο χωρίς να καταστρέφονται και έτσι είχαμε τη δημιουργία της φυτικής και ζωικής ζωής όπως τη βιώνουμε σήμερα.

Τώρα μιλάμε πάλι για κρίση και αναφερόμαστε στην κλιματική αλλαγή που θεωρούμε ότι είναι απόρροια της ενεργειακής και όχι μόνο συμπεριφοράς μας, αλλά και για άλλες παράγωγες κρίσεις πολιτικό -οικονομικό-κοινωνικό-θρησκευτικού χαρακτήρα που η ανισόπεδη ανάπτυξη έχει επιτρέψει να εμφανισθούν.

Στα Κινέζικα η κρίση λέγεται Wei-chi. Το πρώτο μέρος της λέξης σημαίνει  κίνδυνος αλλά το δεύτερο ευκαιρία. Εκεί δηλαδή που υπάρχει κίνδυνος μπορεί να υπάρχει και ευκαιρία για μια αυτοοργάνωση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα διαφορετικό και ίσως καλύτερο αποτέλεσμα.

Η κρίση σίγουρα φέρνει αρχικά άρνηση, αντίσταση και προσπάθεια επαναφοράς της προηγούμενης κατάστασης όπου είχαμε «βολευτεί».

Αυτό μοιάζει με το μπάλωμα στο άνοιγμα ή το βούλωμα μιας τρύπας στο ντεπόζιτο για να μη χυθεί το περιεχόμενο του.

Πολλές φορές αυτά τα μπαλώματα  «μεταθέτουν» την κρίση για αργότερα, αλλά αν δεν ληφθούν μέτρα διόρθωσης της αιτίας που τα προκαλεί, η κρίση θα έρθει ισχυρότερη και πολύπλευρη αφού θα συσσωρεύσει μαζί της και άλλους παράγοντες.

Μερικοί τότε αρχίζουν να «μετακινούν» το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις και αιτίες του.

Ερωτήματα που γεννιούνται είναι:

  • Τί πραγματικά θέλουμε;
  • Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας;
  • Γιατί είμαστε εδώ;
  • Ποια είναι η σχέση μας με το περιβάλλον;
  • Τι θα γίνει αν συνεχίσουμε έτσι;
  • Πόσο χρόνο έχουμε;
  • Θα έχουμε άλλη ευκαιρία ;

Το τελευταίο ερώτημα αν θα έχουμε άλλη ευκαιρία, δείχνει πεσιμιστικό και ανέλπιδο.Είναι όμως υπαρκτό και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο άνθρωπος να καταστρέψει τον εαυτό του και το περιβάλλον. Τι θα γίνει τότε στον πλανήτη; Ίσως χρειασθούν χιλιάδες χρόνια για να ξαναδημιουργηθεί ζωή με την υπάρχουσα μορφή και νοημοσύνη ή και καλύτερη.

Μπορεί ακόμη το συμπαντικό πείραμα της ζωής να δοκιμαστεί αλλού, σε άλλους πλανήτες, αν δεν έχει ήδη γίνει, που είναι το πλέον σίγουρο. Εμείς όμως δεν θα συμμετέχουμε σε αυτό.

Μας δόθηκε η ευκαιρία και την κάψαμε; Ελπίζω όχι.

Η σκέψη μου με οδηγεί στην αλλαγή στην προσαρμογή, στην ολιστική αντίληψη που δέχεται ότι ανήκουμε σε ένα περιβάλλον που η συμπεριφορά μας είναι καθοριστική πλέον για την επιβίωση μας. Και δεν θέλω να σκεφθώ ότι θα αφήσουμε να είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Αδυνατώ να προβλέψω με σιγουριά την συνέχεια. Αυτό που συμβαίνει με την εξέλιξη είναι πως το «νέο» που δημιουργείται έχει εκπληκτικές καινούργιες, διαφορετικές ιδιότητες υψηλότερης οργάνωσης της ύλης αλλά ταυτόχρονα , διατηρεί και την αυτονομία και επί μέρους λειτουργία του «παλιού» από το οποίο προέρχεται.

Με άλλα λόγια , αν πρόκειται να συμμετέχει ο άνθρωπος σε μια ανώτερη οργάνωση της εξέλιξης (πράγμα που πιστεύω γίνεται σε επίπεδο ανθρωπότητος), δεν θα ενοχλεί που θα περιορίσει την ατομικότητα, τον εγωισμό την ιδιοτέλεια και την ατομική διάκριση χάριν της συλλογικής επιβίωσης και ανάπτυξης.

Αισθάνομαι ότι αγγίζουν πολλούς οι σκέψεις μου, όπως και εγώ επηρεάστηκα από προηγούμενους που τώρα «μεταφέρονται» μέσα από τα κείμενα μου.

Δεν είναι απαραίτητο να βιώσουμε συνέπειες καταστροφής για να οδηγηθούμε σε αλλαγή συμπεριφοράς. Η κυτταρική μας μνήμη μας επιτρέπει να προβλέψουμε τις συνέπειες και να τις προλάβουμε.

Εδώ αισθάνομαι ότι αρχίζει η ατομική μας ευθύνη που αποδόθηκε με τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη. «Πάρε την ευθύνη της σωτηρίας του  κόσμου μόνος σου,αν χαθεί ΕΣΥ έφταιγες».