Μάκης Τζιλιάνος

Τον Μάκη τον γνώρισα στην Νέα Υάρκη με τις εκθέσεις ζωγραφικής μου.

Οι Κεφαλλονίτες της Νέας Υόρκης, στην εποχή της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, είχαν χωριστεί σε 3 Συλλόγους με την αντιπαλότητα μεταξύ τους, δεξιοί, πασόκοι και ακροδεξιοί, όπως συνέβαινε και στην Ελλάδα με χωριστά καφενεία και μίσος οι μεν πρός τους δε. Καφενεία δεν υπήρχαν στην Ν.Υ., υπήρχαν όμως οι Σύλλογοί. Οσοι εξ ημών τους θυμόμαστε, ανατριχιάζουμε. Μια εποχή που κράτησε αρκετά χρόνια και που όλοι πιστεύαμε, ότι δεν πρόκειται ποτέ το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, που ήλθε σαν σίφουνας και καταπλάκωσε την κοινωνία, αναδεικνύοντας άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου σε πόστα υπεύθυνα, ότι θα έφευγε σύντομα. Κατά αυτόν τον τρόπο, είμασταν υποχρεωμένοι και υποταγμένοι, όσοι εξ ημών είχαμε μια ευθύνη πολιτιστική, να υπακούσουμε στις καλές ή στις κακές τους επιθυμίες και επιβολές. Τι τρομερό αληθεια, να τα θυμάται κανείς!

Ο Μάκης Τζιλιάνος ήταν ο άνθρωπος εκείνος κου είχε την καλλιέργεια μέσα του και που δεν αντιλαμβανόσουν σε ποιο Σύλλογο υπαγόταν, γιατί ο ίδιος δεν ρωτούσε ποτέ, εσύ σε ποια παράταξη ανήκεις για να σε βοηθήσει, ποιος είναι ο πατέρας σου ή ο άνδρας σου, αν ήσουν Κεφαλλονίτης ή από την άλλη Ελλάδα. Μόλις έμπαινες στο μικρό του γραφείο στην Ν.Υ., έβλεπες έναν ανιδιοτελή, γοητευτικό, πράο, γαλήνιο άνδρα που αμέσως γινόταν φίλος σου, έστω κι αν σε έβλεπε για πρώτη φορά, όπως συνέβη μαζί μου. Καλλιεργημένος και σώφρων σου έδειχνε με τα μάτια της ψυχής του την καλοσύνη του. Γεννημένος καλλιτέχνης, ποιητής με βαθειά νοήματα ζωής, που έβλεπε πέρα από τις αντιπαλότητες και τις κακίες των άλλων, τον άνθρωπο, και ειδικά εάν εσύ έμοιαζες, ένα μικρό φως στο σκοτάδι της γήινης ματαιότητας. Σκοπός ζωής του η απλότητα και ποτέ δεν τον ενδιέφερε το κυνήγι για το χρήμα. Χαρά του η παρέα των φίλων του για να διαβάζει ποίηση, λόγια που έβγαιναν μέσα από τα βάθη της ψυχής του, ενώ όλα τα άλλα τα έβλεπε μάταια, ένας αληθινός ιεροκήρυκας της αγάπης και της βοήθειας,

Θυμάμαι, όταν ο αείμνηστος Βασίλης Χριστοφοράτος, που με φιλοξενοιύσε στο σπίτι του στο Κουίνς, μαζί με την φίλη γυναίκα του Βασιλική, με πήγαν να με συστήσουν για πρωτή φορά στον Μάκη Τζιλιάνο, πως και οι δύο μας καλλιτέχνες επικοινωνήσαμε μεταξύ μας και δεν χρειάστηκε καμία προσποίηση, καμία ζήτηση χάρης, καμιά ανησυχία στον άγνωστο κόσμο πέρα του Ατλαντικού. Ολα πήραν την σειρά τους, οι εκθέσεις μου και η φροντίδα του για το κάλεσμα των διανοουμένων Ελλήνων-και ξένων, καθώς …και με την φροντίδα των άλλων Κεφαλλήνων, ώστε η παρουσίαση να είναι από κάθε πλευράς άψογη. Ανέλυε το έργο μου σε μακροσκελείς λόγους με κάθε σαφήνεια, αγάπη και γνώση, σαν να ήταν ο ίδιος δημιουργός. Ενας υπεράνθρωπος που πετούσε με τεράστια φτέρα πάνω από τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης με πίστη στην καλοσύνη, αν και έμεινε κλεισμένος μέσα σε ένα ταπεινό γραφείο, πάντα σκορπώντας το χαμογελό του στην ανάγκη του άλλου.

Θα σε θυμάμαι για πάντα φίλε Μάκη.

Ο θεός ας σε αναπαύσει και ας παρηγορηθεί για το χαμό σου, η οικογένειά σου.

ΠΟΛΥΜΝΙΑ

Ζωγράφος-Συγγραφέας