Οι Κεφαλονίτες των Αντιπόδων-1

Η σειρά αυτή των δημοσιευμάτων για τους Κεφαλονίτες και Ιθακήσιους της Αυστραλίας αποτελούν διασκευή πρόσφατων ομιλιών μου στο Αργοστόλι και το Βαθύ.

Αρχίζω τονίζοντας ότι η Αυστραλία που βρήκα, όταν για πρώτη φορά πάτησα το πόδι μου στη μεγάλη αυτή ήπειρο, ήταν πολύ διαφορετική από την Αυστραλία του σήμερα.

Τότε, τον Ιανουάριο του 1970, ήταν μια χώρα που παρέμενε αυστηρά αγγλοσαξονική, με πληθυσμό 12 εκατομμύρια και με μια κοινωνία που χαρακτηριζόταν από ξενοφοβία. Ήταν ανασκουμπωμένη σε ότι αφορούσε τους μη αγγλοσάξονες μετανάστες.

Σήμερα έχει πληθυσμό 26 και πλέον εκατομμύρια, και έχει μεταμορφωθεί σε μια χώρα πολυπολιτισμική με μια κοινωνία ανεκτική στη διαφορετικότητα των πολιτισμών.

Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένων των δεύτερης και τρίτης γενιάς, ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο.

Οι πρώτοι εφτά Έλληνες έφθασαν στην Αυστραλία το 1829 καταδικασμένοι από τους Βρετανούς ως πειρατές ενώ στην πραγματικότητα ήταν ναυτικοί αγωνιστές της επανάστασης του 1821. Όταν συστάθηκε το ελληνικό κράτος, η Αθήνα ζήτησε από το Λονδίνο να άρει την καταδικαστική απόφαση και να αφήσει ελεύθερους τους εφτά ναυτικούς, κάτι που τελικά έγινε. Πέντε από τους αγωνιστές επέστρεψαν στην Ελλάδα, οι άλλοι δύο – ο Γκίκας Βούλγαρης και ο Αντώνης Μανώλης – επέλεξαν να συνεχίσουν τη ζωή τους στην Αυστραλία. Έτσι τέθηκαν τα θεμέλια της μεγάλης ομογένειας των Αντιπόδων.

Σε ότι αφορά τους Κεφαλονίτες πιστεύεται ότι ο αριθμός τους αγγίζει τις 15 χιλιάδες. Οι περισσότεροι ζουν στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ όπου εδρεύουν οι δύο μεγάλες αδελφότητες.

Δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία αλλά εκτιμώ ότι στο Σίδνεϊ ζουν 6.000 χιλιάδες Κεφαλονίτες και στη Μελβούρνη 7.000. Οι υπόλοιποι είναι διασκορπισμένοι στην πρωτεύουσα της Αυστραλίας, την Καμπέρα, την Αδελαϊδα, τη Βρισβάνη, το Νιούκαστλ και σε άλλες πόλεις.

Μεγάλοι αριθμοί Κεφαλονιτών μετανάστευσαν στην Αυστραλία – και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες – κυρίως μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953, σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Οι πρώτοι Κεφαλονίτες μετανάστες, όπως και όλοι οι μετανάστες, απασχολήθηκαν αρχικά σε εργοστάσια αλλά σύντομα πολλοί άρχιζαν δικές τους δουλειές. Άνοιγαν δικά τους καταστήματα, για παράδειγμα, στους τομείς της εστίασης και λιανικού εμπορίου. Τα παιδιά τους – και τώρα τα εγγόνια και δισέγγονά τους – σπουδάζουν και καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα.

Όσα χρόνια και να έχει ζήσει στο εξωτερικό, ο Κεφαλονίτης δεν ξεχνά ποτέ το νησί του. Το νοσταλγεί και το επισκέπτεται συχνά, όσο του επιτρέπουν οι επιχειρηματικές ή επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Παλαιότερα αυτές οι επισκέψεις ήταν δύσκολες γιατί οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων ήταν απαγορευτικές. Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά σε ότι αφορά τις τιμές. Για να γίνουν αντιληπτές οι διαφορές, να αναφέρω ότι όταν εγώ ταξίδευσα στην Αυστραλία τον Ιανουάριο του 1970, η τιμή του εισιτηρίου απλής διαδρομής ήταν 740 δολάρια, δηλαδή χρειαζόσουνα τους μισθούς 15 εβδομάδων, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τότε ο μέσος καθαρός μισθός ήταν 50 περίπου δολάρια. Σήμερα το κόστος ενός μετ’ επιστροφής εισιτηρίου για το Σίδνεϊ ή τη Μελβούρνη είναι περίπου 2.800 δολάρια, δηλαδή δύο εβδομαδιαίοι μισθοί και κάτι!

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

Πότε, όμως, έφτασαν οι πρώτοι Κεφαλονίτες στην Αυστραλία;

Είναι ένα ερώτημα που δύσκολα μπορείς να απαντήσεις μετά βεβαιότητας λόγω έλλειψης επίσημων ταξιδιωτικών εγγράφων αλλά και κυρίως γιατί το 19ο αιώνα πολλοί ναυτικοί το «έσκαγαν» από τα πλοία τους και γινόντουσαν αρχικά παράνομοι μετανάστες.

Είναι βέβαιο ότι η αγγλική κατοχή των Επτανήσων βοήθησε στη μετανάστευση Επτανησίων στην τότε αγγλική αποικία. Οι Άγγλοι, θέλοντας να αυξήσουν τον πληθυσμό της Αυστραλίας ενθάρρυναν τη μετανάστευση από την Ευρώπη και τη Μεγάλη Βρετανία βέβαια, με ένα τρόπο που αποκαλείτο «Passage» – δηλαδή επιδοτούσαν τα έξοδα μετανάστευσης.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχω συλλέξει, δύο από τους πρώτους, αν όχι οι πρώτοι, Κεφαλονίτες που μετανάστευσαν στην Αυστραλία ήταν ο Ιωάννης Λεμονιάς, στα αγγλικά John Lemmon ή Lemonya, και ο Σπύρος Μπένετ.

Αν κρίνουμε από τις ημερομηνίες γέννησης, ο Ιωάννης Λεμονιάς πρέπει να έφθασε στην Αυστραλία πριν το Σπύρο Μπένετ.

Την ιστορία του Λεμονιά πληροφορήθηκα εντελώς τυχαία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχα δει στην εφημερίδα Sydney Morning Herald μια μικρή αγγελία που μεταξύ άλλων ανάφερε: «Λέγομαι Μάργκι Λέμμον και αναζητώ τις ελληνικές ρίζες μου καθώς ένας μακρινός συγγενής μου είχε γεννηθεί στην Κεφαλονιά…»

Από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον αλλά και από το γεγονός ό,τι η Μάργκι είχε κεφαλονίτικες καταβολές, επικοινώνησα μαζί της και έτσι άρχισε να ξετυλίγεται η ιστορία του Ιωάννη Λεμονιά.

Η Μάργκι μου είπε ότι όλα ξεκίνησαν όταν βρήκαν το πιστοποιητικό γάμου του Ιωάννη Λεμονιά σε ένα σεντούκι της προγιαγιάς της!

Ο Ιωάννης Λεμονιάς – σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει η Μάργκι – είχε γεννηθεί το 1823 πιθανότατα στο χωριουδάκι Ψιλιθριά κοντά στο γραφικό Φισκάρδο.

Σε ηλικία 13 ετών ο Ιωάννης Λεμονιάς έφυγε από την Κεφαλονιά, σα λαθρεπιβάτης στο ιστιοφόρο ενός θείου του που έκανε ταξίδια προς και από τη Νέα Υόρκη.

Είναι γνωστό ότι ο νεαρός Λεμονιάς βρέθηκε στην Καλιφόρνια ψάχνοντας για χρυσάφι. Όταν το 1851 έμαθε ότι βρέθηκε χρυσάφι στην Αυστραλία άφησε την Καλιφόρνια και πήρε το δρόμο για τους μακρινούς Αντίποδες. Εγκαταστάθηκε στο Μπάλαρατ της Βικτόριας και το 1854, σε ηλικία 31 ετών, νυμφεύτηκε την Μαίρη Ανν Μπέϊκερ που είχε γεννηθεί στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο South Shields, Durham.

Την εποχή εκείνη στο Μπάλαρατ οι χρυσοθήρες είχαν επαναστατήσει εναντίον των αποικιακών αρχών, αντιδρώντας στο υψηλό κόστος της άδειας εξόρυξης και τους υψηλούς φόρους που είχαν επιβάλει οι βρετανικές αποικιακές αρχές.  Οι αντιδράσεις τους κορυφώθηκαν στις 3 Δεκεμβρίου του 1854 με την ένοπλη σύγκρουσή τους με στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες – μια σύγκρουση που έμεινε γνωστή ως «Eureka Stockade» και στην οποία έχασαν τη ζωή τους 27 άτομα και τραυματίσθηκαν περίπου 150 – οι περισσότεροι από τις τάξεις των επαναστατημένων χρυσοθήρων.

Είναι πιθανό ο ριψοκίνδυνος Λεμονιάς να είχε πάρει μέρος στις συγκρούσεις αυτές.

Ο Ιωάννης Λεμονιάς και η σύζυγός του απέκτησαν 9 παιδιά – έξη αγόρια και 3 κορίτσια. Έτσι οι απόγονοι του τολμηρού Κεφαλονίτη χρυσοθήρα στην Αυστραλία είναι σήμερα πάμπολλοι και ανάμεσά τους η Μάργκι Λέμμον που επισκέφθηκε την Κεφαλονιά σε μια προσπάθεια να γνωρίσει τον τόπο από όπου ξεκινούν και οι δικές της ρίζες και να βρει μακρινούς της συγγενείς.

Έχοντας ήδη γίνει καλοί φίλοι, βοήθησα τη Μάργκι στις αναζητήσεις της. Δυστυχώς οι προσπάθειές μας δεν απέφεραν καρπούς αλλά αυτό δεν την πτόησε. Συνέχισε τις αναζητήσεις της με τη δική μου πάντα βοήθεια.

Ζήτησα τη συνδρομή του καλού μου φίλου, ιστορικού ερευνητή Γεράσιμου Γαλανού, ο οποίος μετά από λίγο καιρό μου έδωσε τα καλά νέα. Οι απόγονοι του Λεμονιά λέγονται Λέμη. Η οικογένεια της κας Άννας Δημητριάδου Λέμη ζει στην Αθήνα και επισκέπτεται συχνά το χωριό καταγωγής της, τα Δαμουλιανάτα.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο και μέλη της Κεφαλληνιακής Αδελφότητας Σίδνεϊ σε εκδρομή στην πόλη Νιούκαστλ, στις 25 Ιανουαρίου 2009

 

Η καταχώρηση του γάμου του Ιωάννη Λεμονιά (η τρίτη στη σειρά) στο Αυστραλιανό Ληξιαρχείο. Σημειώνεται ότι αναφέρει ως τόπο γέννησής του το Ληξούρι ενώ άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι γεννήθηκε στο χωριουδάκι Ψιλιθριά

Οι Κεφαλονίτες των Αντιπόδων – 2

 Ένας από τους πρώτους μετανάστες κεφαλονίτικης καταγωγής ήταν ο Σπύρος Μπέννετ. Οι πληροφορίες, όμως, γύρω από τη ζωή του είναι λίγες.

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1832. Ο πατέρας του ήταν Άγγλος και η μητέρα του Κεφαλονίτισσα.

Είναι άγνωστο πότε ακριβώς μετανάστευσε στην Αυστραλία. Εικάζεται ότι θα πρέπει να ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1860.

Ο Σπύρος Μπέννετ είχε κάνει δύο γάμους. Με την Ann Jane Carroll και τη Mary Jane Ettock με την οποία είχε αποκτήσει 13 παιδιά! Την εποχή εκείνη, όπως είναι γνωστό, δεν υπήρχαν τηλεόραση και κινητά… Τα ζευγάρια ασχολούνταν περισσότερο με την αναπαραγωγή του είδους…

Να σημειωθεί ότι το Γκάλγκονγκ βρίσκεται 300 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Σίδνεϊ.

Ο Σπύρος Μπέννετ άφησε την τελευταία του πνοή στις 13 Μαρτίου του 1924 σε ηλικία 92 ετών.

ΔΙΑΠΡΕΠΕΙΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Ας έρθουμε, όμως, σε πιο πρόσφατες εποχές. Στον 20ο αιώνα.

Πάμπολλοι είναι οι Κεφαλονίτες που διέπρεψαν και διαπρέπουν στους Αντίποδες.

Επέλεξα έξη σημαντικούς συμπατριώτες μας σαν ένα δείγμα ατόμων  που πρόσφεραν ή εξακολουθούν να προσφέρουν στην πατρίδα τους αλλά και στη χώρα που τους δέχτηκε.

Πρόκειται για τους κ. Σπύρο Αλυσανδράτο, τον πρέσβη κ. Αθανάσιο Συνοδινό, τον κ. Γεράσιμο Κλωνή, τον κ. Κώστα Βατσκαλή και τους αείμνηστους Σερ Άρθουρ Τζωρτζ (Αθανάσιο Τζωρτζάτο) και Διονύσιο Κομινάτο.

Είναι γνωστό ότι οι Κεφαλονίτες έχουν τη μετανάστευση στο αίμα τους. Τίποτα δεν τους κρατάει στο όμορφο νησί τους. Από αρχαιοτάτους χρόνους ο Κεφαλονίτης αναζητούσε την περιπέτεια και τον πλούτο σε τόπους μακρινούς. Γι’ αυτό σε όποια γωνιά της γης και αν βρεθείς θα βρεις Κεφαλονίτη. Και η πρώτη σου διαπίστωση θα’ ναι ότι, παρότι μπορεί να ζουν για δεκαετίες μακριά από την ιδιαίτερή τους πατρίδα, δεν έχουν χάσει τίποτα από τη σπιρτάδα του πνεύματος που διακρίνει τους κατοίκους του όμορφου νησιού.

Ο κ. Σπύρος Αλυσανδράτος στο γραφείο του.

Ο κ. Σπύρος Αλυσανδράτος είναι ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος του ταξιδιωτικού ομίλου Consolidated Travel με έδρα τη Μελβούρνη.

Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πλουσιότερους ανθρώπους της Αυστραλίας και είναι ο 6ος πλουσιότερος Έλληνας.

Το «Global Top 100 Analysis – Travel Agents» ανέδειξε το γραφείο του ως το 46οκαλύτερο γραφείο στο κόσμο.

Η Consolidated Travel είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική επιχείρηση διάθεσης αεροπορικών προϊόντων στην Αυστραλία. Σύμφωνα με στοιχεία, ο ετήσιος τζίρος της Consolidated Travel ανέρχεται σε ένα δισεκατομμύριο δολάρια Αυστραλίας. Η εταιρία απασχολεί περίπου 200 υπαλλήλους.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο ίδιος και η οικογένειά του έφυγαν από την Κεφαλονιά προκειμένου να βρουν δουλειά στη Μελβούρνη.

Ο κ. Σπύρος Αλυσανδράτος άρχισε την επιχειρηματική του δραστηριότητα το 1967.

Η φιλανθρωπική του δράση είναι επίσης αξιοσημείωτη. Το 1976 υπήρξε χορηγός της κατασκευής του καμπαναριού του Αγίου Δημητρίου στα Μακρυώτικα Πυλάρου, στην Κεφαλονιά, το οποίο είχε καταστραφεί από τους σεισμούς του 1953. Επίσης έχει ενισχύσει την εξαιρετική Εθελοντική Ομάδα Πυλάρου, προκειμένου να αγοραστεί ένα ειδικά εξοπλισμένο όχημα, που ήδη προσφέρει υπηρεσίες στην πρόληψη και καταστολή πυρκαγιών. Εξάλλου έχει ενισχύσει με βραβεία παιδιά της Πυλάρου, που είχαν αποφοιτήσει από το Λύκειο Σάμης και κατάφεραν να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Μία ακόμα δωρεά του ήταν η προσφορά 150.000 δολαρίων, για την  ανέγερση του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης. Αξίζει να αναφερθεί πως στο κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας, που κατεδαφίστηκε για να κτιστεί το πολυώροφο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, ο ίδιος παλιότερα νοίκιαζε χώρο σαν φωτογράφος ελληνικών γάμων και στη συνέχεια στέγασε το πρώτο ταξιδιωτικό του γραφείο.

Σημειώνεται ότι ο κ. Σπύρος Αλυσανδράτος επισκέπτεται συχνά το νησί της καταγωγής του, την αγαπημένη του Κεφαλονιά.


Οι Κεφαλονίτες των Αντιπόδων – 3

Η σειρά αυτή των δημοσιευμάτων για τους Κεφαλονίτες και Ιθακήσιους της Αυστραλίας αποτελούν διασκευή πρόσφατων ομιλιών μου στο Αργοστόλι και το Βαθύ.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΜΙΝΑΤΟΣ – 1

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Κεφαλονίτη που εγκατέλειψε το νησί του αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο είναι ο αείμνηστος επιχειρηματίας Διονύσης Κομινάτος. Από το Ληξούρι ο ίδιος, από το Αργοστόλι η σύζυγός του, Ζωή. Σύμπραξη που είχε όλα τα συστατικά της επιτυχίας.
Ο Διονύσης Κομινάτος, γεννήθηκε στο χωριό Κομινάτα της επαρχίας Πάλλης το Σεπτέμβριο του 1902 και στις 21 Απριλίου 1921 – νέο παιδί ακόμα – ξεκίνησε για το ταξίδι προς την Αιθιοπία. Θα ήταν ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες που θα τον οδηγούσε στα βάθη της Ασίας σε τόπους που φλέγονταν από πολέμους και τέλος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.
Κατευοδώνοντάς τον, η μητέρα του τού ευχήθηκε με σταράτες κουβέντες: «Φύγε – του είπε – και φρόντισε να γυρίσεις με γραβάτα»!

Ο Διονύσης Κομινάτος, σε συνέντευξη που μού είχε παραχωρήσει μού αφηγήθηκε το ξεκίνημά του. Ήταν τότε 101 ετών. Η διαύγεια του πνεύματος με είχε εντυπωσιάσει:

«Από τον Πειραιά επήρα το πλοίο ονομαζόμενο «Σμύρνη». Θυμάμαι ότι έκανα την ανοησία να παίξω το λωποδυτικό παιγνίδι «παπάς» και να χάσω τις έξη λίρες που ο πατέρας μου με θυσίες μου είχε δώσει. Το πάθημά μου αυτό, όμως, μού έγινε μάθημα. Από τότε δεν ξανάπαιξα κανένα τυχερό παιγνίδι» μού είχε πει ο Διονύσης Κομινάτος και συνέχισε:

Ο Διονύσης Κομινάτος στα γενέθλιά του το 2001 και στην ένθετη φωτογραφία όταν ήταν ακόμα στην Κίνα

«Έφτασα απένταρος στην Αλεξάνδρεια και πήγα στο ξενοδοχείο ‘Κοντινένταλ’. Εκεί ήταν ένας Κρητικός, πολύ καλός άνθρωπος, που μου πρόσφερε φιλοξενία. ‘Παιδί μου, μού είπε, δεν μπορώ να σου δώσω δωμάτιο γιατί έχω 16 όλα κι’ όλα και κάθε δωμάτιο κοστίζει μια λίρα τη βραδιά. Θα σου δώσω, όμως, μια καρέκλα να κοιμηθείς σε μια γωνιά, θα σου δώσω να φας και αύριο θα επικοινωνήσουμε με τους δικούς σου’…».
Την επομένη τον παρέλαβαν οικογενειακοί φίλοι. Οκτώ μέρες αργότερα έφτανε στο Πόρτ Σάϊντ από όπου με πλοίο συνέχισε το ταξίδι του για την Αιθιοπία. Εκεί συναντήθηκε με τους θείους του και τ’ αδέλφια του. Λίγο αργότερα αρρώστησε από ευλογιά.
Ο Διονύσης Κομινάτος άνοιγε σιγά σιγά το σεντούκι των αναμνήσεων:
«Ένας Γάλλος γιατρός – Πετί τον έλεγαν – εφάρμοσε μια πρωτότυπη για την εποχή εκείνη θεραπεία ζεστών και κρύων λουτρών. Δεν μου έμεινε ούτε ένα σημάδι…»
Ένα χρόνο μετά την αναχώρησή του από την Ελλάδα εγκαταλείπει την Αιθιοπία και τον Απρίλη του 1922 φτάνει στην Κουνμίν της κινεζικής επαρχίας Γιουνάν όπου ζούσαν θείοι του. Κοντά τους εργάστηκε τέσσερα χρόνια και όταν αυτοί επέστρεψαν στην Ελλάδα άρχισε δικές του δουλειές.
Η ζωή στην Κουνμίν ήταν τελείως διαφορετική από αυτή που βιώνουν σήμερα οι μετανάστες στην Αυστραλία. Εκεί υπήρχαν μόνο καμιά 80ριά Ευρωπαίοι – όλοι έμποροι.
Στο ξεκίνημα και στην εξασφάλιση της πρώτης αντιπροσωπίας τον βοήθησε ο Αμερικανός πρόξενος στην Κουνμίν.
«Πήρα – μού είχε πει – με τη βοήθεια του αμερικανού προξένου, την αντιπροσωπία της Τζένεραλ Μότορς και στη συνέχεια εξασφάλισα και τις αντιπροσωπίες των εταιριών Ιμπέριαλ Κέμικαλς, Γκούντγιαρ Τάιρς και Σίμενς ενώ είχα αγοράσει και δύο ξενοδοχεία…».
* * * * *
Η ζωή του Διονύση Κομινάτου ήταν γεμάτη περιπέτειες, κάτι που δεν ήταν απρόσμενο αφού έζησε σε περιοχές που ταλανίζονταν από πολέμους και ταραχές. Δεν τα έβαλε, όμως, ούτε μια στιγμή κάτω. Αγωνίστηκε και – χάρις στο δαιμόνιο εμπορικό του πνεύμα – πρόκοψε.
Την εποχή εκείνη στην Κίνα γινόντουσαν κοσμογονικές αλλαγές.

Ο αρχηγός των επαναστατών της περιοχής, ο Λι Σα Ξον, είχε ένα βράδυ κάνει έφοδο σε ένα μαγαζί του και είχε πάρει πολλά είδη πληρώνοντας με διάφορα χαρτονομίσματα τα οποία όμως δεν εξαργυρώθηκαν γιατί ήταν πλαστά.

Ο Διονύσης Κομινάτος, όμως, δε δέχθηκε την κοροϊδία. Πήρε – με όλο το θάρρος που τον διέκρινε – τα βουνά και βρήκε το Λι Σα Ξον! Με την ενέργειά του αυτή έπαιζε τη ζωή του κορώνα γράμματα. «Όποιος όμως τολμά, νικά». Ο δυναμικός Κεφαλονίτης ρώτησε το Λι Σα Ξον: «Ήταν καλά τα προϊόντα μου;». «Ναι» του απάντησε ο Κινέζος επαναστάτης. «Ωραία, αλλά τα δικά σας χρήματα δεν ήταν καλά…»

Επέστρεψε, λοιπόν, τα κίβδηλα χρήματα και έπεισε τον αρχηγό των ανταρτών να τον πληρώσει μόνο σε χαρτονομίσματα μιας μονάδας, της μικρότερης δηλαδή ονομαστικής αξίας που τελικά έγιναν δεκτά από τις τράπεζες.

Ο πονηρός Κεφαλονίτης είχε σκεφθεί ότι οι επαναστάτες δεν θα είχαν μπει στη φασαρία να τυπώσουν τόσο μικρής αξίας χαρτονομίσματα γιατί το κόστος εκτύπωσης τους θα ήταν σχεδόν όσο και η ονομαστική τους αξία.


Οι Κεφαλονίτες των Αντιπόδων – 4

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΜΙΝΑΤΟΣ – 2

Με την κήρυξη του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου οι Ιάπωνες κατέλαβαν ένα μεγάλο τμήμα της Κίνας. Έτσι ο Διονύσης Κομινάτος αναγκάστηκε να καταφύγει στη γειτονική Βιρμανία όπου έμεινε πάνω από δύο χρόνια. Με την πτώση και της Βιρμανίας πήγε στην Ινδία. Εκεί παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου.

Τα χρόνια, όμως, περνούσαν και ο Διονύσης Κομινάτος ήθελε να ξαναδεί τους δικούς του. Επέστρεψε λοιπόν στην Ελλάδα όπου γνωρίστηκε με την Αργοστολιώτισσα μετέπειτα σύζυγό του, Ζωή, το γένος Κομποθέκρα, η οποία ήταν η δυναμική γυναίκα-σύντροφος, η κινητήριος δύναμη πίσω από τον πανέξυπνο έμπορο.

Το ζεύγος Κομινάτου με έναν υπάλληλό τους, στη Σανγκάη, το 1947.

Παντρεύτηκαν στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 1945. Λίγο αργότερα αποφάσιζαν να πάρουν το δρόμο για την Κίνα. Η επιστροφή, όμως, στην Κίνα δεν ήταν και τόσο ομαλή. Οι νεόνυμφοι βρέθηκαν να ταξιδεύουν χωριστά.

Ο δαιμόνιος Κεφαλονίτης μου είχε αφηγηθεί:

«Φτάσαμε στην Αλεξάνδρεια με τη σύζυγό μου αλλά δεν βρίσκαμε μεταφορικό μέσο για να συνεχίσουμε μαζί το ταξίδι μας. Η σύζυγος ταξίδεψε με πλοίο μόνη και εγώ μετά από πολλές περιπέτειες έφτασα στην Κίνα με καθυστέρηση τεσσάρων ολόκληρων μηνών».

Η Κίνα αυτή τη φορά δεν ήταν όπως την είχε αφήσει ο πολυμήχανος Κεφαλονίτης. Είχαν αρχίσει πάλι φασαρίες. Παράλληλα το ζεύγος Κομινάτου περίμενε το πρώτο τους παιδί. Έτσι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Κίνα. Νέος προορισμός η Αυστραλία.

Ήταν 12 Απριλίου του 1949 όταν το ζεύγος Κομινάτου έφθασε στους Αντίποδες παίρνοντας μαζί τους χρήματα που είχαν εκτός Κίνας. Πίσω, όμως, στην Κίνα είχαν αφήσει μια ολόκληρη περιουσία γι’ αυτό και ο Διονύσης Κομινάτος αποφάσισε να επιστρέψει για να περισώσει ό,τι μπορούσε. Η κατάσταση εκεί χειροτέρευε αν και μού είχε ομολογήσει ότι οι Κινέζοι ήταν μαζί του σχετικά καλοί. Το τελικό αποτέλεσμα πάντως ήταν απογοητευτικό. Όχι μόνο δεν κατόρθωσε να περισώσει κάτι στην Κίνα αλλά έθεσε και τη ζωή του – άλλη μια φορά – σε κίνδυνο. Μετά από πολλές περιπέτειες έφυγε με το τελευταίο αεροπλάνο από την Κουνμίν και επέστρεψε μέσω Χονγκ Κονγκ στην Αυστραλία όπου άρχισε να ασχολείται με εισαγωγές – εξαγωγές και αργότερα με το χονδρεμπόριο κρεάτων.

Θα πρέπει να τονισθεί πάντως ότι παρά την οικονομική επιτυχία ο Διονύσης Κομινάτος δεν ξέχασε το ξεκίνημά του. Τα δύσκολα χρόνια.

Το φιλανθρωπικό έργο του Διονύση και της Ζωής Κομινάτου είναι μεγάλο. Μια από τις τελευταίες μεγάλες τους δωρεές ήταν το μισό εκατομμύριο δολάρια που πρόσφεραν στο Ίδρυμα Εστία του Σίνδεϊ, που ανήκει στην Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή και το οποίο φροντίζει παιδιά με ειδικές ανάγκες.

* * * * *

Ο Διονύνης και η Ζωή Κομινάτου με τα δύο τους παιδιά, το 1961.

Ο Διονύσης Κομινάτος μού είχε μιλήσει για τους Κεφαλονίτες που βρήκε όταν έφθασε στο Σίδνεϊ. «Βρήκα μόνο τρεις, μού είχε πει. Τους Θωμά Τζωρτζάτο, Τηλέμαχο Σιμάτο και Νικόλαο Δανηλάτο και τις οικογένειές τους».

Μετά τους φοβερούς σεισμούς του 1953 που ισοπέδωσαν το νησί, άρχισαν – όπως προανέφερα – να φθάνουν στην Αυστραλία πολλοί Κεφαλονίτες. Έτσι στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο Διονύσης Κομινάτος πρωτοστάτησε μαζί με το γιατρό Κλαουδάτο και τους Στάθη Πετράτο, Χρήστο Χριστοφοράτο, Σπύρο Μαρκάτο και Στέλιο Γιαννουλάτο στην ίδρυση της Κεφαλληνιακής Αδελφότητας στο Σίδνεϊ.

Να σημειώσω ότι στη δεξίωση για τα εκατό του χρόνια – που έγινε το 2002 σε πολυτελές ξενοδοχείο του Σίδνεϊ – η Κεφαλληνιακή Αδελφότητα Σίδνεϊ τον ανακήρυξε Επίτιμο Ισόβιο Πρόεδρό της.

* * * * *

Διονύσης Κομινάτος. Ένας Κεφαλονίτης που άφησε το νησί του, όπως χιλιάδες άλλοι, και πήρε το δρόμο της ξενιτιάς. Το δρόμο της περιπέτειας. Και ο δρόμος αυτός τον πήγε στην Αφρική και στην Ασία πριν τον οδηγήσει στην Αυστραλία.

Η Κεφαλονιά πάντως δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό του όπως και τα λόγια της μάνας του: «Φύγε και φρόντισε να γυρίσεις με γραβάτα»!


Οι κεφαλονίτες των Αντιπόδων-5

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ

Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Συνοδινός γεννήθηκε στο Νιούκαστλ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 25 Φεβρουαρίου του 1957 και σπούδασε εμποριολογία στο τοπικό Πανεπιστήμιο.

Είχα τη χαρά να γνωριστώ με την οικογένειά του όταν ήταν ακόμα φοιτητής.

Ο κ. Αθανάσιος Συνοδινός με τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ και τον
πρόεδρο Τραμπ, λίγο μετά την επίδοση των διαπιστευτηρίων του

Όταν πήρε το πτυχίο του διορίστηκε στο ομοσπονδιακό δημόσιο και η οικογένεια μετακόμισε στην πρωτεύουσα της Αυστραλίας, την Καμπέρα.

Η ευστροφία, η παιδεία και το ανήσυχο και δημιουργικό του πνεύμα συνέβαλαν στο να διακρίνεται σε όποιο πόστο και αν αναλάμβανε τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Η σημαντικότερη, κατά την άποψή μου, θέση που είχε αναλάβει ο Αθανάσιος Συνοδινός ήταν όταν έγινε Γενικός Διευθυντής του Γραφείου του Φιλελεύθερου πρωθυπουργού Τζον Χάουαρντ – θέση στην οποία παρέμεινε επί μία δεκαετία από το 1997 έως το 2006. Την περίοδο αυτή ο Αθανάσιος Συνοδινός θεωρείτο ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες της Αυστραλίας. Για την ακρίβεια ο δεύτερος μετά τον ομοσπονδιακό πρωθυπουργό. Να σημειωθεί ό,τι είχε επίσης υπηρετήσει στο Γραφείο τού κ. Χάουαρντ όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πολιτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι πολλές επιτυχίες του τότε ομοσπονδιακού πρωθυπουργού, Τζον Χάουαρντ, οφείλονταν στο Διευθυντή του Γραφείου του.

Στη μακροχρόνια επιτυχημένη πορεία του στη δημόσια ζωή της Αυστραλίας, ο Αθανάσιος Συνοδινός…

  • Εξελέγει Γερουσιαστής το 2011 και συνέχισε να εκπροσωπεί την πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Ομοσπονδιακή Γερουσία μέχρι το 2019.
  • Το 2013 ο πρωθυπουργός, Τόνι Άμποτ, διόρισε τον συμπατριώτη μας πολιτικό, αναπληρωτή Θησαυροφύλακα.
  • Το 2015 έγινε υπουργός Βιομηχανίας, Καινοτομίας και Επιστημών.
  • Στον ιδιωτικό τομέα έχει εργαστεί ως ανώτατο διοικητικό στέλεχος στη National Australia Bank, γνωστή διεθνώς ως NBA, και σε πολλές άλλες χρηματοπιστωτικές διεθνείς εταιρείες.
Ο κ. Αθανάσιος Συνοδινός στο γραφείο του στην Αυστραλιανή Πρεσβεία στην Ουάσινγκον

Το 2008 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση τίμησε τον Αθανάσιο Συνοδινό με το Μετάλλιο “Order of Australia” για την προσφορά του στην πολιτική ζωή της χώρας αλλά και για τη βοήθεια που πρόσφερε στην ελληνική ομογένεια.

Από τον Ιανουάριο του 2020 ανέλαβε καθήκοντα Πρέσβη της Αυστραλίας στην Ουάσινγκτον.

Ο τότε Αυστραλός πρωθυπουργός, Σκοτ Μόρρισον, πρόσφερε το πόστο του πρέσβη στην Ουάσινγκτον στον κ. Συνοδινό σε αναγνώριση των ικανοτήτων του και της προσφοράς του στην πολιτική ζωή της χώρας. Το πόστο θεωρείται το σημαντικότερο των αυστραλιανών διπλωματικών αποστολών.

Σημειώνεται ότι ο κ. Συνοδινός είχε το 2005 αρνηθεί το ίδιο πόστο προτιμώντας μια υψηλόβαθμη διοικητική θέση στον τραπεζικό τομέα.

«Αυτή τη φορά δέχθηκα τη θέση του πρέσβη στην Ουάσινγκτον. Τώρα οι συγκυρίες άλλαξαν… Δεν σού προσφέρουν πολλές φορές μια τέτοια θέση» είχε δηλώσει ο κ. Συνοδινός σε συνέντευξή του στην έγκριτη εφημερίδα «Σίδνεϊ Μόρνινγκ Χέραλντ».

Σε πολλές συζητήσεις/συνεντεύξεις που είχα με τον κ. Συνοδινό, ποτέ δεν έκρυβε τις κεφαλλονίτικες ρίζες του και μιλούσε πάντα με αγάπη για το νησί της καταγωγής του.


Οι Κεφαλονίτες των Αντιπόδων – 6

 ΣΕΡ ΑΡΘΟΥΡ ΤΖΩΡΤΖ

Ο Σερ Άρθουρ Τζωρτζ ή επί το ελληνικότερο Σερ Αθανάσιος Τζωρτζάτος υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, ο θεμελιωτής του αυστραλιανού ποδόσφαιρου αφού επί 20 χρόνια ήταν πρόεδρος της Αυστραλιανής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Ωκεανίας για 5 χρόνια. Παράλληλα ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΦΙΦΑ για 15 χρόνια.

Κατά την προεδρία του, η Αυστραλία πήρε μέρος, για πρώτη φορά, στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου του 1974.

Ο Σερ Αθανάσιος Τζωρτζάτος

Ήταν αυτός που διοργάνωσε με επιτυχία το Παναυστραλιανό Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα.

Ο πανέξυπνος αυτός Κεφαλονίτης δεν δίσταζε να συγκρουστεί με οποιονδήποτε προκειμένου να πετύχει τα σχέδιά του. Και τις περισσότερες φορές έβγαινε νικητής.

Ο Σερ Άρθουρ Τζωρτζ είχε γεννηθεί στο Σίδνεϊ στις 17 Ιανουαρίου 1915 και σε ηλικία 23 ετών πήρε την άδεια εξάσκησης επαγγέλματος για να γίνει ένας επιτυχημένος δικηγόρος.

Πέραν από τη αγάπη του για το ποδόσφαιρο ο Σερ Άρθουρ και η σύζυγός του Ρενέ είχαν αναπτύξει μεγάλη φιλανθρωπική δράση που συνεχίζεται και σήμερα μέσα από το Κληροδότημα που φέρει το όνομά τους.

Για την προσφορά του προς την ελληνική παροικία ανακηρύχθηκε, το 1972, Ιππότης της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, με άλλα λόγια του δόθηκε ο τίτλος του Σερ, ενώ τιμήθηκε και με πολλά άλλα βραβεία από την αυστραλιανή ομοσπονδιακή κυβέρνηση αλλά και τη ΦΙΦΑ.

Η κοινή μας κεφαλονίτικη καταγωγή μάς είχε συνδέσει φιλικά ενώ ήταν στενός φίλος και της οικογένειας Διονύση Κομινάτου (την ιστορία της οποίας παρουσιάσαμε τις δύο προηγούμενες εβδομάδες).

Ο Σερ Άρθουρ Τζωρτζ άφησε την τελευταία του πνοή, πλήρης ημερών, στις 4 Σεπτεμβρίου 2013. Ήταν 98 ετών.

 ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΤΣΚΑΛΗΣ

Ο δήμαρχος της πρωτεύουσας της Βορείου Επικράτειας της Αυστραλίας, Νταργουϊν, Κώστας Βατσκαλής, γεννήθηκε στο Αργοστόλι στις 4 Απριλίου 1957.

Οι γονείς του κατάγονται από την Ήπειρο και είχαν μεταβεί στην Κεφαλονιά σε αναζήτηση εργασίας μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953.

Ο Κώστας σπούδασε Δημόσια Υγεία στην Αθήνα ενώ έκανε τη στρατιωτική του θητεία στην Αεροπορία.

Το 1982 νυμφεύθηκε την Αυστραλή, Λίντα Κότον, και το 1983 εγκαταστάθηκαν στην Πέρθη όπου συνέχισε τις σπουδές του.

Το 1988 έχασε τη γυναίκα του, γεγονός που τον βύθισε στο πένθος.

Το 1993 βρέθηκε στο Ντάργουϊν όπου ανέλαβε σημαντικό πόστο στη δημόσια διοίκηση και συγκεκριμένα στο Υπουργείο Υγείας.

Το 2001 κερδίζει το χρίσμα του υποψήφιου του Εργατικού Κόμματος και εισέρχεται στην τοπική βουλή.

Ο Κώστα Βατσκαλής με τη δεύτερη σύζυγό του, Μάργκαρετ Άϊχονγκ…

Από το 2001 μέχρι το 2017 υπηρέτησε, με μεγάλη επιτυχία, σε διάφορα υπουργικά πόστα.

Ο τοπικός Τύπος τον εγκωμιάζει για τις επιτυχίες του και η δημοτικότητά του απογειώνεται!

Δήμαρχος του Ντάργουϊν εξελέγη το 2017.

Ο Κώστας Βατσκαλής στηρίζει την ελληνική ομογένεια της Βόρειας Επικράτειας. Συμπαραστέκεται σε κάθε της προσπάθεια.

Να σημειώσω ακόμα ότι είχα τη χαρά να συνεργαστώ με τον Κώστα Βατσκαλή όταν, για μια περίοδο, ήταν ανταποκριτής του Δικτύου Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης SBS, όπου εργαζόμουνα.

Ο Δήμαρχος του Ντάργουϊν, Κώστας Βατσκαλής, με τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, κ. Μακάριο, και τον πρωθυπουργό της Βόρειας Επικράτειας, κ. Michael Gunner…

Να αναφέρω και μια δική μου αξέχαστη εμπειρία όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Ντάργουϊν. Κατέβηκα, λοιπόν, μια βόλτα στο λιμάνι και κάθισα στο μουράγιο με τα πόδια μου κρεμασμένα προς την πλευρά της θάλασσας για να απολαύσω τη θέα. Κάποια στιγμή ένοιωσα ένα κτύπημα στην πλάτη. Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που στη συνέχεια μου έδειξε μια πινακίδα. Παρότι έσκαγε ο τζίτζικας από τη ζέστη, πάγωσα και πετάχτηκα σαν ελατήριο! Η πινακίδα έγραφε:

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΙ – Μην κάθεστε στα μουράγια. Μην κρεμάτε τα πόδια σας προς τη θάλασσα!

Παρόμοιες πινακίδες ήταν τοποθετημένες κατά μήκος της παραλίας και υπήρχε βέβαια ένας σοβαρός, σοβαρότατος, λόγος για την απαγόρευση αυτή! Στην περιοχή του Ντάργουιν ζουν οι μεγαλύτεροι κροκόδειλοι στον κόσμο που πολλές φορές ξεπερνούν τα έξη μέτρα! Είχαν σημειωθεί πολλά περιστατικά κατά οποία κροκόδειλοι είχαν αρπάξει από τα πόδια τουρίστες με τραγικές συνέπειες!

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

◼︎ Οποιοδήποτε σχόλιό σας μπορείτε να το στείλετε στο ΜΜΕ που φιλοξενεί το δημοσίευμα ή στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση και εγώ θα το μεταβιβάσω: george messaris @gmail.com

◼︎ Οι τελευταίες παραγωγές ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ του Γιώργου Μεσσάρη: 1: «Σκιές Του Χθες» – Ένα οδοιπορικό στα εγκαταλελειμμένα χωριά της Κεφαλλονιάς και της Ιθάκης. Στα ελληνικά με αγγλικούς υπότιτλους. Διατίθεται σε μέμορι στικ. 2: ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗ – ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ. Διατίθεται σε DVD σε τέσσερις γλώσσες. Για να τα αποκτήσετε επικοινωνήσετε με τον ίδιο στην ηλεκτρονική διεύθυνση georgemessaris@gmail.com