Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει να τα ελέγξει, να τα υποτάξει

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
τ. Δήμαρχος

Περιμένοντας ο άνθρωπος κάποιο γεγονός με ολίγη ή μεγάλη αγωνία, όπως:

  • Πότε θα τελειώσουμε το Δημοτικό. Το Γυμνάσιο. Το Λύκειο. Το Πανεπιστήμιο.
  • Πότε θα στρατευτούμε και που θα υπηρετήσουμε την Πατρίδα.
  • Πότε και που θα βρούμε δουλειά για να μπορέσουμε να κάμουμε οικογένεια.
  • Πότε θα σταματήσουν οι καταρρακτώδεις βροχές, οι καύσωνες, οι θεομηνίες και λοιπά.
  • Πότε θ’ απαλλαγούμε από μιά αρρώστια που μας βασανίζει μέρες.
  • Πότε θα εγκροθεί το δάνειό μας για να πάρουμε ένα διαμερισματάκι.
  • Πότε θα νικήσει η ομάδα μας του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου.
  • Πότε θα δούμε στην τηλεόραση πολύ τολμηρή ταινία για να μην περάσουμε τη νύχτα μας άχαρη.
  • Πότε οι αιματοπότες Ευρωπαίοι + ΔΝΤ θα μας δώσουν χρήματα για να τους τα επιστρέψουμε και να μπούσμε …στην ανάπτυξη.
  • Πότε οι Τούρκοι θα πάψουν να μας τα ζαλίζουν στο Αιγαίο.
  • Πότε θα αυξηθεί η σύνταξη του παππού για να κάμει μπουναμά στα εγγόνια του (αστείο).

Στην ουσία ξέρουμε τι ζητούμε; Φυσικά -επιπολαίως-, όχι. Και όμως ζητούμε να συντομεύσουμε το χρόνο της ζωής μας. Ναι δεν είναι παράδοξο. Είναι όμως φυσικό! Ο χρόνος έχει την αιωνιότητα και δεν παραβιάζεται ποτέ από τον άνθρωπο. Ποτέ δεν θα τον συντομεύσουμε, ποτέ δεν θα τον επιμηκύνουμε. Ενα από τα ευεργετήματα του χρόνου είναι η παροχή δύναμης στον άνθρωπο για μείωση ή αύξηση των συναισθημάτων του από ευχάριστα ή δυσάρεστα γεγονότα της ζωής του . Πολλές φορές φθάνει μέχρι και μηδενισμού των!

Για το χρόνο έχουν ειπωθεί πολλά, πάρα πολλά! «Οποιος χάνει μιά μέρα, χάνει ζωή» ΕΜΕΡΣΩΝ. «Χρόνου φείδου» ΧΕΙΛΩΝ. «Ο χρόνος καταβροχθίζει τα πάντα» ΟΒΙΔΙΟΣ.

Αλλο ένα στοιχείο απαραβίαστο στη ζωή του ανθρώπου, είναι ο θάνατος. Το τέλος του. Παύει κάθε επαφή με τον επί γης κόσμο που γνώρισε. Ο θάνατος έχει το μεγάλο προσόν που πάντοτε -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων διαίσθησης-, δεν προειδοποιεί. Ομως στις περιπτώσεις πολύ βαριών ασθενειών, γνωρίζουμε πως θα έλθει σύντομα, πως στενεύουνε τα περιθώρια της ζωής μας. Θεωρείται πως ο θάνατός είναι το τίμημα στη Δημιουργία που μας χάρισε τη ζωή. Αλίμονο -για σκεφθείτε αλήθεια-, τι άδικο θα ήτανε αν είμαστε -κάποιοι-, αιώνιοι; Θα ήτανε η ζωή πάντοτε για λίγους! Ενώ -όπως συμβαίνει-, θα γευθούν …για πόσα (εκατομμύρια χρόνια) τα αγαθά της ζωής με τις χαρές και τις πίκρες! Αυτά ισχύουν για το ζωϊκό βασίλειο. Το φυτικό το βλέπουμε σαν παθητικό, διακοσμητικό και για εκμετάλλευση από τον άνθρωπο! Για να αναλογιστούμε τι μυστήριο είναι ο θάνατος; Κατά βάθος -ενώ πιστεύουμε ακράδαντα-, ότι ουδείς θα τον αποφύγει, για να τον εαυτό μας φανταζόμαστε πως …κάτι θα μεσολαβήσει και …θα τον αποφύγουμε, ή θα τον τρενάρουμε.

Και για τον θάνατο έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά: «Η μόνη δύναμη που περιφρονεί τα δώρα, είναι ο θάνατος» ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ. «Ο θάνατος, καθώς η γνώση, είναι ένα μυστικό της φύσης» ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ. «Ο,τι έζησε, πρέπει να πεθάνει και μέσα από τη φύση να περάσει στην αιωνιότητα» ΣΑΙΞΠΗΡ.