«Συντροφιά» στον εγκλεισμόν μας!

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΣΙΜΩΤΑΣ
Οικονομολόγος Διεθνών Εμπορικών Συναλλαγών

➔ (ΠΟΛΛΕΣ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εδώ, ο γεροντότερος ακόμα και εμού του γράφοντος, μετανάστης και αυτός παλιός, Ισπανόφωνος, πραγματικός λάτρης της Ιστορίας μας της γλώσσης μας και του Πολισμού μας, μου διηγήθηκε  συγκινημένος, κάποιες στιγμές από την πολυτάραχη ζωή του, στην τότε -υπό δικτατορικόν καθεστώς- Πατρίδα της γέννησής του. Λίγο αργότερα, με κατά νουν το της ζωής πολύτιμο δίδαγμά του, έγραψα το πιο κάτω έμμετρον, ως είδος ανάλογης προτροπής, ειδικά προς τους Νέους μας): 

===========

ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ!

«Υπάρχουν δύσκολες στιγμές,

που θέλω να ξεχνάω,

στην θύμησή τους θλίβομαι,

ειλικρινά πονάω».

Ο γέρος περιέγραφε,

το δράμα του.. τον πόνο,

που όμως δεν τον «λύγισε»,

ούτε για λίγο μόνο.

«Σφίγγω τα δόντια… προχωρώ,

ακόμα αναπνέω,

δεν ντρέπομαι… ομολογώ,

πολλές φορές και… κλαίω…

Είδα πολλά στα χρόνια μου,

καρδιές τραυματισμένες,

“ερείπια” στο δρόμο μου,

ζωές διαλυμένες!

Επίστεψα, κάποιες φορές, 

το τέλος είχε φθάσει,

δεν θα μπορούσε το κακό,

κάποτε να περάσει!

Κι’ όμως, ακόμα και για με

βγήκε η ηλιαχτίδα,

έλαμψε, ζωντανεύοντας

μέσα μου την ελπίδα!

Δεν έπεσα! Κρατήθηκα!

Με την ψυχή στο στόμα

εκ νέου αγωνίστηκα,

ΕΙΧΑ ΖΩΗ ΑΚΟΜΑ!

Προτρέπω όπου κι’ αν βρεθώ:

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ,

ΣΕ ΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ,

ΚΙ’ ΑΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ 

ΒΡΕΘΟΥΜΕ»!!!