Τα άτιμα τα γεράματα

Γράφει ο BAΓΓEΛHΣ ΦΛΩPATOΣ

Πίστευα πως τα γεράματά μου θα μοιάζανε περισσότερο με τα …μεσοκόπια μου, μόνε που η κοιλιά μου θα ήτανε λίγο εξογκωμένη, πως οι δυνάμεις μου θα ήτανε λίγο εξασθενημένες, πως τα ποδάρια μου δε θα με πηένανε από τσι λακκούβες και όγιεσκε από εδεκεί που θα ήθελα.

Πίστευα πως η μούρη μου θα ήτανε λιγάκι στραπατσαρισμένη μα αυτή η ρημαδιασμένη δεν γλέπεται. Δεν κουτάω να την ξουρίσω περκέ τσι περισσότερες τρίχες τσι αποκεφαλίζω αλλά εφκειές μένουνε σαν νησάκια διάσπαρτα στα μάγουλά μου και φεύγω με κλάματα από τον καθρέφτη και το παίρνω απόφαση πως αποδώ και πέρα αναγκαστικά θα αφήνω τα γένια μου να σέρνουνται στο δρόμο.
Πίστευα, και μάλιστα το επιδίωκα, να ανεβαίνω τσι σκάλες, πως θα μπορούσα επιτέλους να ανέβω στη Ακρόπολη που από το κάματο τση νεανικής ζωής μου δεν είχα καταφέρει να την περπατήσω. Τα είχα καλά με τσι σκάλες μέχρι που ήθελα να γένω τεχνικός τση… ΔΕΗ, να ανεβαίνω τσι κολώνες τση, να ανάβω τα λάμπες να γλέπουνε που πατούνε οι περιπατητές.
Πίστευα, πολύ πίστευα πως τα χέρια μου θα με βοηθούσανε να ρίχνω λίγο νερό στο κορμί μου που …κρούει από την απλυσιά.
Μα όλα μου τα …πιστεύω μου εμείνανε από …λάστιχο και κάνω μια ζωή φαρμακωμένη που μόνο το ΕΚΑΒ με τον ερχομό του αλλάζει τη ρουτίνα της.
Πίστευα πως η ποιότητα της ζωής μου δε αλλάζει. Όμως, ώριμος …μεσόκοπος βαδίζω για τα ογδόντα και κάτι και διαπιστώνω πως οι δυνάμεις μου με εγκαταλείψανε και όπως πάει, έχω πολλές αμαρτίες να ξεπληρώσω. Άλλα πίστευα κι άλλα βρήκα, γι’ αυτό δεν ξαναπιστεύω τίποτα.

Θα αφήσω τα πράματα να ενεργούνε μονάχα τσου κι ασφαλώς θα προσπαθήσω να τα περνάω ξώφαλτσα. Θα περικόψω τις επιθυμίες, θα περιορίσω τα πολλά. Μόνο έτσι θα συνηθίσω στην καινούρια πραγματικότητα. Το μόνο που θα αργήσω πολύ να ξεπεράσω είναι ότι θα λείπει η γυναίκα από το πλάι μου.