Το συλλογικό υπόδειγμα ”ετοιμάζεται” να αλλάξει

Γράφει ο ΠANAΓHΣ METAΞATOΣ
Πρόεδρος Eνωσης Aγροτουρισμού Iονίου, Aντιπρόεδρος ΣEAΓE, Mέλος Δ.Σ. ΣEEΔΔE, Kαθηγητής της Mεθόδου SILVA

Υπόδειγμα είναι μια συνισταμένη επικρατουσών θεωριών για την πραγματικότητα, που λειτουργεί σαν κανόνας (πλαίσιο) και γίνεται αποδεκτό από το σύνολο.

Σήμερα είμαστε μπροστά στην αλλαγή του υποδείγματος που επικράτησε για περισσότερα από 2000 χρόνια.Βέβαια η μετάβαση δεν γίνεται αυτόματα. Αντίθετα είναι ομαλή και εξελίσσεται σταδιακά.

Μεμονωμένα γεγονότα όπως η δολοφονία του Floynd ή ο κορωνοιός, αλλά και άλλα που πέφτουν στην αντίληψη μας, μας δίνουν την αίσθηση, ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια άλλη πραγματικότητα, που όμως νιώθουμε ότι την ”πνίγει” το κατεστημένο σύστημα.

Δεν είναι έτσι όμως, γιατί το καθε ένα από αυτά τα συμβάντα, είναι σαν τις φυσαλίδες που σχηματίζονται στο εσωτερικό τοίχωμα της κατσαρόλας όταν αρχίσει να ζεσταίνεται το νερό και λίγο πριν αρχίσει ο βρασμός.

Οι φυσαλίδες (περιστατικά-γεγονότα) είναι ο προάγγελος του βρασμού, δηλαδή της αλλαγής από τη μία πραγματικότητα (υγρό) σε μια άλλη (ατμός-αέριο).

Όσο παραμένει η φωτιά κάτω από την κατσαρόλα, τόσο σίγουρο είναι ότι θα γίνει η ”αλλαγή”. Όσο το υπάρχον οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό σύστημα δυναμώνει τη φωτιά με τη λήψη μέτρων που μεγενθύνουν το πρόβλημα (ύφεση) αντί να το μειώνουν, τόσο οι αντιδράσεις (φυσαλίδες) θα εμφανίζονται συχνότερα μέχρι να έρθει ο βρασμός (αλλαγή).

Όλοι αυτοί οι τεχνοκράτες ”λογιστές”, οικονομολόγοι,συντηρητές και υπηρέτες του μοντέλου που τους δημιούργησε,θα προσπαθούν με απεγνωσμένα πρόσθετα μέτρα να κλείσουν τις” τρύπες ”που το ίδιο το σύστημα άνοιξε.

Τα τελευταία 100 χρόνια η ανθρωπότητα γνώρισε όχι πάντα με ομαλό τρόπο (παγκόσμιοι πόλεμοι) συστήματα που κατευθύνονταν από άτομα ή ομάδες που θέλησαν να επιβάλλουν τις θεωρίες τους στο σύνολο της κοινωνίας.

Τα διάφορα ”επίθετα” που χρησιμοποιήθηκαν εθνικό-κοινωνικό-σοσιαλιστικό-καπιταλιστικό-λαικό-φιλελεύθερο-κομμουνιστικό-φασιστικό-δημοκρατικό-εναλλακτικό-οικολογικό-θρησκευτικό και ότι άλλο, δεν δείχνουν τίποτε περισσότερο από την πολυπλοκότητα και διαφορετικότητα των ανθρώπων που την εκφράζουν οργανωμένα, συνήθως αυτόκλητοι ”σωτήρες”του ανθρώπινου γένους.

Η τελευταία ”καραμέλα” της συνεχούς ανάπτυξης,δείχνει καθαρά πλέον καθώς ”λιώνει” στο στόμα όσων την πιπιλίζουν, το αδιέξοδο που δημιουργεί που δεν είναι άλλο από την ενεργειακή-κλιματική κρίση και τον διαχωρισμό των κοινωνιών  σε Α.Β.Γ.Δ. κατηγορίες.

Η απεγνωσμένη αναζήτηση νέων επενδύσεων όπου αυξάνεται η ατομική κατανάλωση ”εικονικών” αναγκών του ανθρώπου, ενισχύει την ομολογουμένη πια αντίληψη=

”Αγαπήσαμε τα πράγματα και χρησιμοποιήσαμε τους ανθρώπους, ενώ θα έπρεπε να αγαπάμε τους ανθρώπους και να χρησιμοποιούμε τα πράγματα”.

Σε αυτό το στάδιο της αμφισβήτησης του υποδείγματος έχει αρχίσει να αναζητείται το νέο υπόδειγμα. Προφανώς θα διατυπωθούν και άλλα συστήματα εκτός των προαναφερομένων και θα τους γίνει αυστηρή έως και καχύποπτη (‘οχι αδικαιολόγητα) κριτική, μέχρι κάποιο να αντέξει και να γίνει αποδεκτό κ.ο.κ.

Για να μην έχει την ίδια κατάληξη με τα προηγούμενα το νέο υπόδειγμα χρειάζεται να στηριχθεί σε μια μαγική λέξη.Οι ΑΝΑΓΚΕΣ μας. Το μας περιλαμβάνει καταρχήν τον πλανήτη (ζωντανό οργανισμό) και όλων των ”κόσμων” που φιλοξενεί πάνω του.

Η αλήθεια είναι πως όλα τα μοντέλα (φιλοσοφικά-κοινωνικά-οικονομικά-κ.α.) μας δημιούργησαν σύγχιση . Ούτε οι θρησκείες κατάφεραν το μήνυμα να είναι ξεκάθαρο.Αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο με περιορισμούς,όρια, συνέπειες τονίζοντας την μικρότητα του και όχι την απεραντοσύνη του.

Η μονομερής ανάπτυξη του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές την επιτυχία σε αυτό που επιδιώκει. Του στερεί όμως την ισορροπία για να έχει η ζωή του ποιότητα.

Έγινε καλός να ανταγωνίζεται ο ένας τον άλλον, ενώ αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να συνεργαστεί να συναγωνιστεί να συμπράξει για λύσεις ”χωρίς χαμένους”, γιατί αυτό δείχνει πάντα η μεγάλη εικόνα  ”το όλον” του δεξιού ημισφαιρίου.

Οταν λέμε όλον εννοούμε το σύνολο, δηλαδή το δάσος και όχι μεμονωμένα δέντρα.