«Ο Μπαρμπάτης έδωσε λάμψη στα τραγούδια μου»

Στο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης, πραγματοποιήθηκε χθες η συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση της ιστορικής παράστασης – αφιέρωμα στον χορωδιακό Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο «Όλη η Ελλάδα για τον Μίκη». Το αφιέρωμα στον χορωδιακό Μίκη Θεοδωράκη έκανε πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 6 και 7 Φεβρουαρίου με δύο αξέχαστες παραστάσεις.

Τριάντα Χορωδίες, μεταξύ των οποίων και η Χορωδία της ΚΕΔΗΚΕ, και συνολικά χίλιοι χορωδοί από όλη την Ελλάδα, θα ενώσουν τις φωνές τους σε μία μεγαλειώδη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο την προσεχή Δευτέρα 19 Ιουνίου.

Δημοσιογράφοι και χορηγοί της εκδήλωσης, παρακολούθησαν με ενδιαφέρον τις δηλώσεις των συντελεστών – διοργανωτών. Στο πάνελ βρέθηκαν όλοι όσοι έχουν αναλάβει να υλοποιήσουν την επιθυμία του Μίκη Θεοδωράκη για τη δημιουργία μιας ιστορικής παράστασης. Ο Γιώργος Λιάνης, η Κεφαλονίτισσα Σοφία Σπυράτου, ο Κεφαλονίτης Παναγής Μπαρμπάτης και ο Μιχάλης Αδάμ μίλησαν για το δημιουργό με προσωπικές ιστορίες, αλλά και λεπτομέρειες για τα αριστουργήματα του μεγάλου μας συνθέτη που θα αποδοθούν σε νέα ενορχήστρωση για συμφωνική μαντολινάτα και χορωδία.

Σε αυτή την παράσταση ο Μίκης Θεοδωράκης δεν θέλησε να ερμηνεύσουν το έργο του μεγάλοι τραγουδιστές που εύκολα θα γέμιζαν το Καλλιμάρμαρο. Θέλει να σταλεί μήνυμα ενότητας μέσω των φωνών όλων μας, ενότητας της μουσικής και των Ελλήνων. Δεν δέχεται το δυστύχημα της Ελλάδας, όπως μετέφερε ο κ. Λιάνης. Ζητά αυτό που έγραψε ο Σεφέρης και μελοποίησε ο ίδιος «Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα…»

Ο μεγάλος δημιουργός απουσίασε, παρότι ήταν προγραμματισμένο να παρευρεθεί στη συνέντευξη Τύπου. ‘Όμως με τη δήλωσή του, που αναγνώστηκε από τον Αδάμ, συγκίνησε με τη ζωντάνια, την αμεσότητα και τις ευχαριστίες του προς τους συντελεστές και ήταν σα να βρίσκεται ανάμεσά μας.

Η δήλωση του Μίκη

«Την εποχή που ήμουν Πρόεδρος των Λαμπράκηδων παρατηρήσαμε ότι σε όλες τις περιπτώσεις της γένεσης και της ακμής κάποιας οργάνωσης υπήρχε ένα κοινό φαινόμενο: Όλες ξεκινούσαν από την παρουσία ενός ανθρώπου. Ηταν αυτό που πριν απ’ όλους τους άλλους πίστεψε στις αρχές της Οργάνωσης και με όπλο μονάχα την πίστη του άρχισε να την μεταδίδει, με αποτέλεσμα στην κορύφωση αυτής της προσπάθειας να φτάνουμε σε οργανώσεις με εκατοντάδες μέλη.

Στην παρούσα συγκυρία το πρόσωπο αυτό έχει μία γνωστή ταυτότητα. Ονομάζεται Παναγής Μπαρμπάτης και όπως μου είπε, αγάπησε και πίστεψε το έργο μου. Έτσι θέλησε να το τιμήσει και να το διαδώσει με τον δικό του τρόπο. Βασισμένος σε μία υψηλού επιπέδου μουσική παιδεία, προχώρησε στην μεταγραφή για τετραφωνία (δηλαδή μικτή χορωδία) των δικών μου μελωδιών και αρμονικών τρόπων και στη συνέχεια στην ενορχήστρωσή του με βάση την κεφαλλονίτικη μαντολινάτα. Εδώ οφείλω να τονίσω ότι στην μουσική τέχνη η τετραφωνία αποτελεί την βάση για την αξιολόγηση ενός μουσικού έργου. Από το Τραγούδι έως την Συμφωνία. Γιατί στον ήχο όλο είναι ζητήματα ισορροπίας. Το μεγάλο ταλέντο είναι αυτό που με το ένστικτο και τη γνώση γνωρίζει πώς θα επιτύχει την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στις τέσσερις φωνές. Γιατί ένα λάθος μουσικής γραφής σκοτώνει την ηχητική λάμψη του μουσικού έργου.

Στην περίπτωση του Παναγή Μπαρμπάτη μπορώ να πω ότι έδωσε στα τραγούδια μου λάμψη και συγχρόνως πολλαπλασίασε την συγκίνηση και το πάθος του πυρήνα της μουσικής μου.

Όπως στην περίπτωση των Λαμπράκηδων κι εδώ ο ένας και μοναδικός ξεκίνησε με την Χορωδία του στο Αργοστόλι, για να φτάσει στις 300 φωνές του Μεγάρου Μουσικής και τώρα στις 1000 φωνές στο Καλλιμάρμαρο. Σήμερα με την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης Τύπου, θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημοσίως.

Από την άλλη μεριά επιθυμώ να στείλω ένα μήνυμα αγάπης μαζί με την συγκίνηση και τις θερμές μου ευχαριστίες στα μέλη των χορωδιών που παίρνουν μέρος στη Συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, στους γονείς, στους φίλους, στους συγγενείς, καθώς και στους τοπικούς άρχοντες για την υπέρμετρη προσπάθειά τους, που περιλαμβάνει την άρτια προετοιμασία, το ταξίδι και τα έξοδα διαμονής. Τριάντα χορωδίες από τριάντα πόλεις ξεκινούν να ενώσουν τις φωνές τους στην καρδιά της Αθήνας, στο Καλλιμάρμαρο.

Κι όλα αυτά μέσα στο σκοτάδι που μας σκεπάζει και που όμως δεν είναι ικανό να πνίξει την ψυχή και τη φωνή μας. Εμείς θα τραγουδήσουμε δυνατά για να μας ακούσουν στα πέρατα της γης. ΟΧΙ!

Δεν το βάζουμε κάτω. Και σήμερα και αύριο και πάντοτε! Κι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι η ίδια μας η μοίρα. Σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε να τελειώσω με τους στίχους ενός τραγουδιού που έγραψα στη Μακρόνησο στο 1948.

Χτύπα-χτύπα στο στήθος π’ ανάβει

Χτύπα-χτύπα τον νου που φωτά

Στα χτυπήματα θεριεύουν οι σκλάβοι

Κάτω μας σπρώχνεις μα πάμε ψηλά !

Λες και δεν πέρασε ούτε μία μέρα από τότε…»

O Μίκης Θεοδωράκης με τον Κεφαλονίτη μαέστρο Παναγή Μπαρμπάτη, σε μιά πρόσφατη συνεργασία τους.