Την ιστορία των έξι αρχαίων αγαλμάτων που βρέθηκαν πριν από 35 χρόνια στην παραλία του Ξι, στο Ληξούρι, ανέδειξε χθες ο Κεφαλονίτης διευθυντής της εφημερίδας «Το Ποντίκι» κ. Παναγής Κουτουφάς, μέσα απ’ τις στήλες της αθηναϊκής εβδομαδιαίας εφημερίδας.

Το θέμα είχε φέρει στη δημοσιότητα ο «Η», την 1η Ιουνίου 2013 (αρ.φ. 5580), με επιτόπιο ρεπορτάζ στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, το οποίο βρίσκεται στο Κάστρο της Πύλου, και που φιλοξενούνται, όχι μόνο τα 6 αγάλματα του Ξι, αλλά και ευρήματα του αρχαιότερου ναυαγίου του Ιονίου Πελάγους στον όρμο Γιαγάνα μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιθάκης.

Ειδικότερα ο «Η» στο ρεπορτάζ του ανέφερε, τότε, τα εξής:

Ενάλια Αρχαιολογικά ευρήματα ανεκτίμητης αξίας από την περιοχή της Κεφαλονιάς, της Ζακύνθου, της Λευκάδας, των Κυθήρων και της Μεθώνης, φιλοξενούνται στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, το οποίο στεγάζεται στο κτίριο Πασσά, στο Κάστρο της Πήλου ή Νιόκαστρο.

Το Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων Πύλου, το οποίο είναι το πρώτο Μουσείου του είδους του στον Ελλαδικό χώρο, άνοιξε τις πύλες του πέρισι τον Αύγουστο και τα εγκαίνια πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς.

Τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου αναφέρονται στην Κεφαλονιά:

• Σε τμήμα Αρχαίου Ναού με έξι μαρμάρινα αγάλματα, που βρέθηκαν σε ρωμαϊκό ναυάγιο στην περιοχή Ξι της Παλικής.

Τα εκθέματα παρουσιάζουν τμήματα από τις κολώνες και κυανόκρανο του Ναού και έξι μαρμάρινα αγάλματα, από τα οποία τα πέντε απεικονίζουν ανδρική μορφή και ένα γυναικεία. Σύμφωνα με τις λίγες πληροφορίες για το συγκεκριμένο ναυάγιο που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ήταν ένα από τα ρωμαϊκά πλοία που μετέφεραν «διαλυμένο σε κομμάτια» το Ναό προς την Ιταλία, αλλά για λόγους που ακόμα δεν έχουν εξακριβωθεί, (ίσως λόγω καιρικών συνθηκών), ναυάγησε στην περιοχή Ξι.

Το ναυάγιο είχε εντοπισθεί το 1983 όταν έγινε και η ανάσυρση των αρχαιολογικών ευρημάτων, τα οποία μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, προκειμένου να συντηρηθούν. Μετά την συντήρηση είχαν φυλαχθεί σε εγκαταστάσεις του ΥΠ.ΠO.Τ., απ’ όπου μετά μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων Πύλου.

Για τα ενάλια ευρήματα στο Ξι, ο συμπατριώτης μας τ. υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Πέτρος Αλιβιζάτος, επί των ημερών του στο Υπουργείο, είχε αποστείλλει έγγραφο στις υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου, προκειμένου να αποδοθούν και να μεταφερθούν τα ευρήματα στην Κεφαλονιά και να εκτεθούν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου.

O κ. Αλιβιζάτος, είχε ζητήσει την λήψη όλων των κατά νόμο προβλεπόμενων γνωμοδοτήσεων και αποφάσεων, προκειμένου ο ενάλιος αυτός θησαυρός της Κεφαλονιάς να ενωθεί με τα υπόλοιπα δείγματα ρωμαϊκής και ελληνιστικής γλυπτικής του Μουσείου Αργοστολίου, το αργότερο έως την 1η Ιανουαρίου 2013 και να αποτελέσει μια κεντρομόλο δύναμη για όλες τις αρχαιότητες της νήσου που έχουν εκπατριστεί.

Oμως, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, έως σήμερα δεν έχει ανταποκριθεί στο αίτημα του κ. Αλιβιζάτου, που είναι και αίτημα όλων των Κεφαλονιτών.

• Στο αρχαιότερο ναυάγιο του Ιονίου Πελάγους που έχει εντοπισθεί μέχρι σήμερα, στην περιοχή του όρμου Γιαγάνα μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιθάκης, σε βάθος μόλις 30 μ., το οποίο χρονολογείται στην Πρωτοελλαδική Περίοδο, δηλαδή το 2.750 π.Χ. έως το 2.700 π.Χ.
Από το ναυάγιο έχουν ανασυρθεί δειγματοληπτικά τρείς ακέραιοι αμφορείς, οι οποίοι εκτίθενται στο Μουσείο.

Η διεκδίκηση όλου αυτού του ενάλιου αρχαιολογικού θησαυρού και ο επαναπατρισμός τους, θα συνέβαλε σημαντικά στην διάδοση της ιστορίας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Oλοι οι πολιτικοί, Αρχές, Φορείς, Σύλλογοι, αρχαιολόγοι, εντός και εκτός της Κεφαλονιάς, πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τον επαναπατρισμό κάθε τέτοιου «κομματιού της κληρονομιάς μας» και να απαιτήσουμε να γυρίσουν στη γη που ανήκουν.

Δ.Δ.-

amforeis
Εντυπωσιακά αγάλματα και αμφορείς από τα αρχαία ναυάγια που έγιναν στην περιοχή της Κεφαλονιάς, βρίσκονται στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων στο Νιόκαστρο της Πύλου

agalmata ksi agalmata 2


Η αρπαγή 6 αρχαίων αγαλμάτων. Πως από την πατρίδα του Σπύρου Μαρινάτου βρέθηκαν (τυχαία;) στην εκλογική περιφέρεια του Αντώνη Σαμαρά. Tο άρθρο του Π. Kουτουφά


Την ιστορία των έξι αρχαίων αγαλμάτων που βρέθηκαν πριν από τριάντα πέντε (35) χρόνια στον βυθό της θάλασσας, 300 μέτρα από την πανέμορφη παραλία Ξι, στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, και των οποίων την τύχη μετά την ανάσυρση κάλυπτε ένα πέπλο μυστηρίου, αναδεικνύει σήμερα «Το Ποντίκι», φέρνοντας στην επιφάνεια την περιπέτεια αυτών των αγαλμάτων που, αφού έγιναν λεία λαθρανασκαφέων και αρχαιοκαπήλων, γλίτωσαν και παρελήφθησαν από κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες και τα εξαφάνισαν για περισσότερο από 30 χρόνια…

Ταυτόχρονα, έρχεται στην επιφάνεια και το κοινό αίσθημα και αίτημα των κατοίκων της περιοχής του Ληξουριού, οι οποίοι τριάντα πέντε χρόνια τώρα περιμένουν ότι τα αγάλματα αυτά θα γυρίσουν στην πατρίδα του μεγάλου Ελληνα αρχαιολόγου Σπύρου Μαρινάτου, τιμώντας έτσι τη μνήμη του και τη μεγάλη προσφορά του.

Η περιπέτεια

Είναι μια ιστορία που δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι τα ’χει όλα. Πάει πίσω στους ελληνιστικούς χρόνους (323-30 π.Χ.), αφού κάπου εκεί χρονολογούνται από τους αρχαιολόγους. Κατά πάσα πιθανότητα, όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου Πολιτισμού, τα αγάλματα αποτέλεσαν «αντικείμενο λεηλασίας από ελληνικό ναό και φορτώθηκαν σε ρωμαϊκό πλοίο που κατευθυνόταν προς την Ιταλία αλλά ναυάγησε», κάπου κοντά στην Κεφαλονιά.

Εμειναν εκεί, χωρίς να ξέρουμε σήμερα πού ακριβώς βρισκόταν αυτό το ναυάγιο και για πόσες χιλιετίες, μέχρι που κάποιοι σύγχρονοι αρχαιοκάπηλοι μπόρεσαν να τα ανελκύσουν. Μόνο που η κακή τύχη τα ’φερε έτσι και τα αγάλματα αυτά, σύμφωνα με την Κατερίνα Δελλαπόρτα (προϊσταμένη της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων 1998-2006), βρέθηκαν στον βυθό της θάλασσας στο Ξι, όπως «ορισμένα ενάλια ευρήματα, …έχουν βρεθεί στον βυθό δεμένα με σκοινί, εικόνα που υποδεικνύει τη μεταφορά τους κάτω από τα ύφαλα κάποιου πλοίου» («Το Βήμα», Απρίλιος 2004), τονίζοντας συγκεκριμένα: «όπως συνέβη με την ομάδα ρωμαϊκών αγαλμάτων στο ακρωτήρι Ξι της Κεφαλονιάς».

Φθάνοντας στο καλοκαίρι του 1980, κάποιοι ανύποπτοι παραθεριστές που κολυμπούσαν σε μια απόσταση 300 μέτρων από την παραλία του Ξι είδαν έκπληκτοι αυτά τα αγάλματα, γεγονός που κινητοποίησε τις αρμόδιες αρχές και την Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων, η οποία ανέσυρε τα ευρήματα: τρεις μαρμάρινες βάσεις κιόνων, δύο μαρμάρινα κιονόκρανα, καθώς και έξι μαρμάρινα αγάλματα, με στόχο να συντηρηθούν.

Ηταν μια ατυχής στιγμή στην πολύχρονη ιστορία των αγαλμάτων γιατί συνάντησαν το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Από τη μια μεριά συνάντησαν τη χαρά και τον ενθουσιασμό των κατοίκων που επί εβδομάδες έσπευδαν στο Λιμεναρχείο στο Ληξούρι να θαυμάσουν τα ευρήματα αλλά από την άλλη αντιμετώπισαν την αδιαφορία του κράτους και μαζί το τέρας της γραφειοκρατίας.

Τα παρέλαβαν οι αρμόδιοι με την υπόσχεση προς τους κατοίκους και τη δημοτική αρχή της πόλης ότι τα αγάλματα θα γυρίσουν στον τόπο που βρέθηκαν για να εκτεθούν σε μόνιμη βάση, σε ένα μουσείο που από εκείνη την εποχή ήταν στα σκαριά.

Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος να πει ότι αυτή η ελπίδα ότι τα αγάλματα θα γυρίσουν στον τόπο που βρέθηκαν, ήταν και η κινητήριος δύναμη για να κατασκευαστεί τελικά (ολοκληρώθηκε πριν από λίγα χρόνια) το μουσείο της πόλης. Και ήταν μια υπόσχεση που έδωσαν οι τότε αρμόδιοι ξέροντας ότι το Ληξούρι καθώς και η ευρύτερη περιοχή είναι ο τόπος που γεννήθηκε, μεγάλωσε και εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα ο μεγάλος Ελληνας αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος και έτσι θα τιμούσαν τη μνήμη του.

Η εξαφάνιση

Ηταν λοιπόν η στιγμή που άρχιζε η σύγχρονη περιπέτειά τους, μια περιπέτεια που σημαδεύεται από την αδιαφορία της πολιτείας, από τον πολύχρονο εγκλεισμό τους σε αποθήκες του Υπουργείου Πολιτισμού (είναι άγνωστο πότε ακριβώς καθαρίστηκαν και συντηρήθηκαν), από τη γραφειοκρατία του Δημοσίου, αλλά και από τις ρουσφετολογικές και πελατειακές αντιλήψεις και σχέσεις που τελικά κυριάρχησαν για να αποφασιστεί πού θα πάνε τα αγάλματα και πού θα εγκατασταθούν…

Μόνο που οι αντιλήψεις αυτές φαίνεται να έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο, αφού, αντί τα αγάλματα να επιστρέψουν στον τόπο που βρέθηκαν και στην πατρίδα που Σπύρου Μαρινάτου, βρέθηκαν -αρχικά με τη δικαιολογία της προσωρινής έκθεσης- στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, στην Πύλο, δηλαδή στην ιδιαίτερη πατρίδα και εκλογική περιφέρεια του Αντώνη Σαμαρά!!!

Η επανεμφάνιση

Σύμφωνα λοιπόν με όσα αποκαλύπτονται στο ενδιαφέρον και έγκυρο περιοδικό «Κεφαλονίτικη Πρόοδος», που εκδίδει η δημοσιογράφος Αμαλία Αντ. Βουτσινά και το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες, σε άρθρο το οποίο υπογράφει η Καλή Αλυσανδράτου και δημοσιεύεται στο τεύχος 17 Ιαν.-Μάρ. 2016, «…τα αγάλματα, που το φθινόπωρο του 1980 μεταφέρθηκαν στην Αθήνα προκειμένου να συντηρηθούν, κατέληξαν μετά τη συντήρησή τους, όχι βέβαια στον φυσικό τους χώρο στην Κεφαλονιά, αλλά …φυλασσόμενα σε εγκαταστάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, μέχρι να “επανανελκυσθούν” το 2010, προκειμένου να αποτελέσουν τμήμα περιοδικής έκθεσης της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων στο Φρούριο της Πύλου, βάσει εισήγησης της προϊσταμένης της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων κ. Αγγελικής Σίμωσι, από το 2008».

Μάλιστα η αρθογράφος σημειώνει στο ίδιο άρθρο ότι «το 2010, ύστερα από ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Μουσείων, εγκρίθηκε η ίδρυση του Εθνικού Μουσείου Εναλίων Αρχαιοτήτων στο Κτήριο Πασά στο Φρούριο Πύλου και έγινε μουσειολογική μελέτη των περιοδικών εκθέσεων που θα φιλοξενούνταν. Ετσι, πριν από αρκετά χρόνια μεταφέρθηκαν και τα ευρήματα του Ξι στο Μουσείο Καλαμάτας, όταν θέλησαν να πραγματοποιήσουν τα εγκαίνια της έκθεσης Εναλίων Αρχαιοτήτων και έκτοτε από τον Αύγουστο του 2012 …κοσμούν τις βιτρίνες τού εκεί Μουσείου, αφού όπως φαίνεται παγιώθηκε η κατά τα άλλα “περιοδική έκθεση” και παραμονή τους στην Καλαμάτα.»

Δηλαδή μεταφραζόμενο, σύμφωνα με την νεοελληνική αντίληψη των πραγμάτων, τα αγάλματα αυτά έχασαν τον δρόμο τους για την Κεφαλονιά και το Ληξούρι, γιατί από 2009, όταν υπουργός Πολιτισμού σ’ αυτήν τη χώρα ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός, όλα φαίνεται να περιστρέφονταν γύρω από τη Μεσσηνία …την εκλογική του περιφέρεια.

Φαίνεται ότι δεν ήταν μόνο η στελέχωση του Μουσείου της Ακρόπολης με Μεσσήνιους, οι διορισμοί δηλαδή που έγιναν με ρουσφετολογικά κριτήρια, αλλά ήταν με την ίδια αντίληψη που οργανώθηκε η αποκοπή των 6 ρωμαϊκών αγαλμάτων από τον τόπο που βρέθηκαν (Κεφαλονιά) και η μεταφορά τους με τη δήθεν δικαιολογία ότι θα εκτεθούν προσωρινά στο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων της Πύλου, στο πλαίσιο της έκθεσης «Ναυάγια», όπου υπάρχουν μέχρι και σήμερα, συμπληρώνοντας έτσι το καλοκαίρι τέσσερα χρόνια!!!
Προσωρινότητα αλλά …μόνιμη!

Ετσι πίσω από την πλάτη των κατοίκων της περιοχής στο Ληξούρι, οι οποίοι πολλές φορές σε δημόσιες συζητήσεις, είτε με τις τοπικές αρχές είτε με τις κρατικές αλλά και με τους εκπροσώπους τους στη Βουλή, έθεταν το θέμα αυτό και μάλιστα ταυτόχρονα με την εξέλιξη κατασκευής του νέου μουσείου, είχαν δρομολογηθεί διαφορετικά σχέδια.

O Α. Σαμαράς είχε άλλο σχεδιασμό από τη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα στο Υπουργείο Πολιτισμού, το 2009. Δρομολόγησε -όπως φαίνεται- και δημιουργία και ενίσχυση του Μουσείου Εναλίων Αρχαιοτήτων στην Πύλο. Και φαίνεται ακόμη ότι αυτό ήταν ένα θέμα το οποίο παρακολουθούσε προσωπικά για καιρό, ακόμη και όταν ανέλαβε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και μετά πρωθυπουργός με υπουργό Πολιτισμού τον Τζαβάρα. Ετσι τον Αύγουστο του 2012 εγκαινίαζε με φωτογράφους, φλας, κάμερες, ζωντανές συνδέσεις και παράτες το Μουσείο στην Πύλο.

Επισήμως δεν γνωρίζουμε να υπήρξε κάποια αντίδραση εκείνη την περίοδο από τις κρατικές και τοπικές αρχές, πέρα από την αντίδραση του πρώην υφυπουργού και πρώην βουλευτή Κεφαλονιάς ΠέτρουΑλιβιζάτου, ο οποίος πρέπει να σημειώσουμε ήταν και προσωπικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά…

Φαίνεται ότι και αυτή η προσπάθεια του Αλιβιζάτου, η οποία εξελίχθηκε μετά τα εγκαίνια του μουσείου και της προσωρινής έκθεσης, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και εκεί προφανώς διαπιστώθηκε ότι η προσωρινότητα ήταν πρόσχημα και για τις υπηρεσίες του Υπουργείο Πολιτισμού και για τον Σαμαρά… Πάνω απ’ όλα έμπαιναν οι πελατειακές σχέσεις.

Στο άρθρο της στην «Κεφαλονίτικη Πρόοδο» η κ. Καλή Αλυσανδράτου αναφέρεται αναλυτικά στην προσπάθεια του Πέτρου Αλιβιζάτου, επισημαίνοντας τα εξής: «Μια σημαντική παρέμβαση στα χρόνια αυτά που πέρασαν είχε τολμήσει με έγγραφά του ο π. υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Πέτρος Αλιβιζάτος. Αρχικά, στις 7.3.2012 και στη συνέχεια στις 23.10.2012, παρενέβη προς τις υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Πολιτισμού “για την απόδοση, μεταφορά και έκθεση στην Κεφαλονιά των έξι αγαλμάτων που είχαν ανελκυσθεί από το ρωμαϊκό ναυάγιο στο Ακρωτήριο Ξι της Παλικής”».

Τονίζει μάλιστα ότι «ακολουθώντας το πνεύμα της τοπικής ΛΕ’ Εφορίας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και των τοπικών αρχών, ο κ. Αλιβιζάτος ζητούσε “τη λήψη όλων των κατά νόμο προβλεπόμενων γνωμοδοτήσεων και αποφάσεων, προκειμένου ο ενάλιος αυτός θησαυρός της Κεφαλονιάς να ενωθεί με τα υπόλοιπα δείγματα ρωμαϊκής και ελληνιστικής γλυπτικής του Μουσείου Αργοστολίου το αργότερο έως την 1η Ιανουαρίου 2013 και να αποτελέσει μία κεντρομόλο δύναμη για όλες τις αρχαιότητες της νήσου που έχουν εκπατριστεί”».
«Η αρπαγή»

Και έκτοτε άκρα του τάφου σιωπή… H προσωρινότητα γίνεται μονιμότητα και επικρατούν οι πελατειακές σχέσεις και η ρουσφετολογική αντίληψη προς άγρα ψήφων και ενίσχυση των εκλογικών κομματικών δυνάμεων.

Τίθεται λοιπόν κατά κάποιον τρόπο επιτακτικά και πάλι το ζήτημα της επαναφοράς των έξι αγαλμάτων στον τόπο που βρέθηκαν και σώθηκαν από τα χέρια των αρχαιοκαπήλων. Μια επαναφορά που θα αποτελέσει μια δικαίωση και μια ενίσχυση της πόλης του Ληξουριού, η οποία έχει υποστεί σοβαρές συνέπειες από την εφαρμογή του «Καλλικράτη» και από τους σεισμούς 2014, και βεβαίως μια πράξη τιμής στη μνήμη του μεγάλου αρχαιολόγου Σπύρου Μαρινάτου.

Είναι μια ευκαιρία πάντως να τελειώσει και αυτή η περιπέτεια των έξι αγαλμάτων …μέσα στους αιώνες. Αφού γλίτωσαν από το ναυάγιο, από τους αρχαιοκάπηλους αλλά και από το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι η ώρα να βρουν το λιμάνι τους… Διαφορετικά η «αρπαγή» τους θα αποτελέσει ένα μελανό σημείο …και θα εκθέσει κάθε είδους και επιπέδου αρμόδιο παράγοντα…

 

Το άγαλμα απεικονίζει μια ντυμένη θνητή γυναίκα ή θεά με μακρύ χιτώνα ζωσμένο κάτω από το στήθος και ιμάτιο που καλύπτει την πλάτη και τον αριστερό ώμο. O τύπος του αγάλματος εχρησιμοποιείτο από τα κλασικά χρόνια για να απεικονίσει θεότητες
Το άγαλμα απεικονίζει μια ντυμένη θνητή γυναίκα ή θεά με μακρύ χιτώνα ζωσμένο κάτω από το στήθος και ιμάτιο που καλύπτει την πλάτη και τον αριστερό ώμο. O τύπος του αγάλματος εχρησιμοποιείτο από τα κλασικά χρόνια για να απεικονίσει θεότητες
Το άγαλμα απεικονίζει ακέφαλο όρθιο γυμνό νέο που φέρει χλαμύδα στους ώμους, στον τύπο του Ερμή ή του Γανυμήδη. Στην πλήρη του μορφή, το άγαλμα στηριζόταν στην αριστερή πλευρά σε κορμό δένδρου, πάνω στον οποίο έπεφτε η χλαμύδα και ο οποίος εξασφάλιζε τη στήριξη του αγάλματος
Το άγαλμα απεικονίζει ακέφαλο όρθιο γυμνό νέο που φέρει χλαμύδα στους ώμους, στον τύπο του Ερμή ή του Γανυμήδη. Στην πλήρη του μορφή, το άγαλμα στηριζόταν στην αριστερή πλευρά σε κορμό δένδρου, πάνω στον οποίο έπεφτε η χλαμύδα και ο οποίος εξασφάλιζε τη στήριξη του αγάλματος
Πρόκειται για ακέφαλο άγαλμα όρθιου γύμνού νέου στον τύπο του «Σατύρου», που συνοδεύεται από μικρό ζώο. Η χαλαρή κάμψη της μορφής απαντάται ήδη στις δημιουργίες του Πραξιτέλη κατά τον 4ο αι. π.Χ. και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους γλύπτες των ελληνιστικών χρόνων
Πρόκειται για ακέφαλο άγαλμα όρθιου γύμνού νέου στον τύπο του «Σατύρου», που συνοδεύεται από μικρό ζώο. Η χαλαρή κάμψη της μορφής απαντάται ήδη στις δημιουργίες του Πραξιτέλη κατά τον 4ο αι. π.Χ. και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους γλύπτες των ελληνιστικών χρόνων
Aκέφαλο άγαλμα όρθιου γυμνού νέου, του οποίου λείπει το δεξί χέρι και τα πόδια από τη μέση της κνήμης και κάτω. Στον αριστερό ώμο πέφτει ιμάτιο που συστρέφεται γύρω από το ίδιο χέρι
Aκέφαλο άγαλμα όρθιου γυμνού νέου, του οποίου λείπει το δεξί χέρι και τα πόδια από τη μέση της κνήμης και κάτω. Στον αριστερό ώμο πέφτει ιμάτιο που συστρέφεται γύρω από το ίδιο χέρι
Μια άλλη εκδοχή Σατύρου είναι και αυτή που απεικονίζει όρθιο γυμνό νέο σε μια περίπου χορευτική κίνηση, που φορά κοντή χλαμύδα ή δορά ζώου. Oι Σάτυροι, οι Μαινάδες, οι Νύμφες και άλλες διονυσιακές μορφές σε συμπλέγματα ήταν αγαπημένα θέμα της ελληνιστικής γλυπτικής και αργότερα συχνή επιλογή για τη διακόσμηση των κήπων στις πλούσιες ρωμαϊκές επαύλεις
Μια άλλη εκδοχή Σατύρου είναι και αυτή που απεικονίζει όρθιο γυμνό νέο σε μια περίπου χορευτική κίνηση, που φορά κοντή χλαμύδα ή δορά ζώου. Oι Σάτυροι, οι Μαινάδες, οι Νύμφες και άλλες διονυσιακές μορφές σε συμπλέγματα ήταν αγαπημένα θέμα της ελληνιστικής γλυπτικής και αργότερα συχνή επιλογή για τη διακόσμηση των κήπων στις πλούσιες ρωμαϊκές επαύλεις
Αγαλμα καθιστής ανδρικής μορφής, στον τύπο του θεού Σάραπη ή Σέραπη. Η θεότητα αυτή υπήρξε στα χρόνια των ελληνιστικών βασιλείων. Το άγαλμα φαίνεται να δημιουργήθηκε με πρότυπο το αντίστοιχο λατρευτικό στο ιερό της Αλεξάνδρειας, του 3ου αιώνα π.Χ. Παρά την ελλιπή διατήρησή του, παρουσιάζει τα βασικά χαρακτηριστικά, ενώ φαίνεται ότι συνοδευόταν από τον σκύλο Κέρβερο. (Σώζεται μόνο η προεξοχή στη βάση όπου θα στεκόταν)
Αγαλμα καθιστής ανδρικής μορφής, στον τύπο του θεού Σάραπη ή Σέραπη. Η θεότητα αυτή υπήρξε στα χρόνια των ελληνιστικών βασιλείων. Το άγαλμα φαίνεται να δημιουργήθηκε με πρότυπο το αντίστοιχο λατρευτικό στο ιερό της Αλεξάνδρειας, του 3ου αιώνα π.Χ. Παρά την ελλιπή διατήρησή του, παρουσιάζει τα βασικά χαρακτηριστικά, ενώ φαίνεται ότι συνοδευόταν από τον σκύλο Κέρβερο. (Σώζεται μόνο η προεξοχή στη βάση όπου θα στεκόταν)