→ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, για την γλώσσα μας την ανεπανάληπτη, ως απλός Έλληνας Πολίτης και όχι ως της γλώσσης διδάσκαλος, αφού τέτοιος δεν τυγχάνω, πάντοτε βαθύτατα ευγνώμων προς τους σοφούς προγόνους μας, οι οποίοι εδώρησαν σε εμάς, αλλά και στην Υφήλιον όλην, αυτόν τον ανεκτίμητον Θησαυρόν: Την γλώσσα μας, την οποίαν αργότερα, εμείς οι ίδιοι, οι επί του προκειμένου Μεγάλοι Αγνώμονες, θα «εκακοποιούσαμε» πολύπλευρα και αισχρότατα!! 

→ «ΔΕΚΑΡΟΛΟΓΙΕΣ» ΚΑΙ… ΨΥΧΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ!

→ ΗΔΗ, πριν από 72 χρόνια, το έτος1949, o Μεγάλος Γιώργος Σεφέρης έγραφε αγανακτισμένα και «σκληρά» προειδοποιούσε:

→ «Όλα γίνονται στην Ελλάδα σαν να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο…Ψυχοπάθειας, θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει…Σαν να θέλουμε να ξεκάνουμε, με όλα τα μέσα, τη γλώσσα μας….» (Ιερή Γραφή των Ελλήνων, Νικόλαος Β. Λίτσας!)

→ ΣΤΙΣ 11/9/1983, ο καθηγητής Μ. Ανδρόνικος, έγραφε στο Βήμα της Κυριακής:

→ «Η ελευθερία του τύπου και του λόγου είναι μέγιστο αγαθό …όμως προστατεύει και τον κάθε εκμεταλλευτή και του λόγου και του τύπου, και του επιτρέπει να ΔΕΚΑΡΟΛΟΓΕΙ, σε βάρος της Παιδείας του λαού. Η γλώσσα ενός λαού, αποτελεί το πιο πολύτιμο πολιτιστικό του στοιχείο και η προστασία της, είναι πιο σημαντική από όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που ανέλαβαν οι νεοέλληνες»!

***

→ ΠΕΡΑΣΑΝ δεκαετίες, από την πιο πάνω «ψυχρολουσία», προς το σύνολον της Ελληνικής, ανερμήνευτης, εγκληματικής, εξόχως κατακριτέας ανοχής, απέναντι στην σταδιακή, την συστηματική «σφαγή», της ωραιότερης, της πλέον εκφραστικής, της αρτιότερα δομημένης, πλουσιότατης στις έννοιές της, γλώσσας των Ελλήνων!

→ «ΣΦΑΓΗ», πάντοτε στο όνομα μίας ιδιαίτερα «παρεξηγημένης» γλωσσικής… «εξέλιξης», στον βωμό μιας πάμπτωχης από κάθε άποψη… νεο-κουλτούρας, η οποία, σιγά- σιγά και σταθερά, αλλάζει «πορεία» στην ίδια την ΣΚΕΨΗ του Έλληνα, παράλληλα με την αλλαγή στα βασικότερα, στα ωραιότερα και μοναδικά στοιχεία, της βασίλισσας των γλωσσών! Της γλώσσας του!

→ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, γλώσσα, Ιστορία, Πολιτισμός, Ελληνική αρχαία σοφία, Θυσίες Ηρώων μας, Παραδόσεις, Πολιτιστικές Μνήμες, Πνεύμα Ανθρώπινο, Ψυχή Ανθρώπινη, ψυχή γνήσια και Ελληνική, επ’ ουδενί… διαπραγματεύονται στα …διεθνή Χρηματιστήρια! Δεν… υπάρχουν εκεί!

→ ΓΙΑΤΙ αν όντως… υπήρχαν, αν εκεί διεπραγματεύοντο, μετά από δεκαετίες αδιάλειπτης παρουσίας μου μπροστά στις μεγαλύτερες διεθνείς Χρηματιστηριακές Οθόνες, ως εργάτης της διεθνούς Χρηματο-οικονομίας, κάπου θα είχα… συναντήσει-επισημάνει, έτσι… βάρβαρα μεταβαλλόμενες αυτές τις αξίες ανά δευτερόλεπτον, πάντοτε σε χρήμα και μόνο!

→ ΑΡΑ δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται τα άθλια και αισχρά ενορχηστρωμένα «Παίγνια», εις βάρος αυτού του Θησαυρού του ανεκτίμητου, τον οποίον, τόσο γενναιόδωρα, εκληροδότησαν στην Υφήλιον, οι σοφοί μας Πρόγονοι!

→ ΚΑΠΟΙΕΣ αλλαγές ναι, κάποια αναγκαίαν «προσαρμογή» -πάντοτε με τον μεγάλον οφειλόμενον σεβασμόν- μάλιστα, αλλά όχι την γλωσσική «κακοποίηση», την άνευ υπερβολής τέτοια καθολική «σφαγή», την οποίαν υπέφερε και υποφέρει, η ανεπανάληπτη γλώσσα μας, μόνον από εμάς τους ιδίους, αφού σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτου μας δεν έπαψαν να την τιμούν, με ατελείωτα εγκώμια και με καθημερινές δηλώσεις απέραντης ευγνωμοσύνης! Ο Χ Ι !!!


Την Αρχαία Ελληνική μιλάμε και σήμερα!


(Συνέχεια της χθεσινής μου παρέμβασης, για την μεγαλειώδη, την μοναδική και ανεπανάληπτη, επί σαράντα αιώνες αδιαλείπτως ομιλούμενη, γλώσσα μας)

(Άρθρον εφημερίδος «Ημερήσιος» Κεφαλονιάς και Ιθάκης. Δημοσίευση: 23Νοεμβρίου, του 2013):

ΔΙΚΑΙΩΣΗ για τον Πρόεδρο και …κόλαφος για την κυρία Ρεπούση!

Το παρόν κείμενο, η εφημερίδα μας «Ημερήσιος» το αφιερώνει στον κον Παναγή Σιμωτά, τον Πρόεδρόν μας, ο οποίος δεν παύει να υπενθυμίζει ότι «η ελληνική γλώσσα είναι μία και ενιαία» αλλά και στην …κα Ρεπούση, η οποία μας λέει ότι …«η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι νεκρή»:

Μπορεί η επαφή των Νεοελλήνων με την αρχαιοελληνική παράδοση και γλώσσα να είναι εξαιρετικά προβληματική, ωστόσο υπάρχουν λέξεις και εκφράσεις που πέρασαν αυτούσια στην καθημερινότητά μας και ευτυχώς μας θυμίζουν το δοξασμένο παρελθόν.

Σας παραθέτουμε μερικές από αυτές:

Αιδώς Αργείοι: Οταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο. Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους, κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό, όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη (Ομήρου Ιλιάδα- Ε787)

Αντίπαλον δέος: Οταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο (Θουκυδίδης -Γ 11)

Ασκός του Αιόλου: Σε περιπτώσεις επικείμενων δεινών- καταστροφών. Ο Αίολος έδωσε έναν ασκό στον Οδυσσέα, ο οποίος περιείχε ανέμους. Όταν λοιπόν οι σύντροφοι του Οδυσσέα, άνοιξαν τον ασκό, απελευθερώθηκαν οι άνεμοι και παρέσυραν το πλοίο, στο νησί των Λαιστρυγόνων (Ομήρου Οδύσσεια Κ1-56)

Αχίλλειος πτέρνα: Αδύνατο σημείο. Η φράση, προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα σύμφωνα με τον οποίο, όταν τον βύθιζε στο αθάνατο νερό η μητέρα του, επειδή τον κρατούσε από τη φτέρνα, στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του, παρέμεινε θνητός.

Βίος αβίωτος: Ζωή ανυπόφορη (Χίλων ο Λακεδαιμόνιος)

Γαία πυρί μειχθήτω: Σε περιπτώσεις καταστροφής, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση.

Γη και ύδωρ: Υποδηλώνει περιπτώσεις υποταγής, πλήρους υποχώρησης, παράδοσης άνευ όρων. Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο, οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γη και ύδωρ σε ένδειξη υποταγής (Ηροδότου Ιστορία V 17-18)

Γόρδιος δεσμός: Αναφέρεται σε περιπτώσεις δύσκολων προβλημάτων (άλυτων). Η φράση λέγεται σε περιπτώσεις δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος όταν προσπάθησε να λύσει ένα πολύπλοκο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό» τον οποίον, σύμφωνα με το χρησμό οποίος τον έλυνε, θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας (Αρριαννού 11 3).

Δαμόκλειος σπάθη: Απειλητικές καταστάσεις. Η φράση, προέρχεται από επεισόδιο που συνέβη μεταξύ του τυράννου των Συρακουσών, Διονυσίου και του Δαμοκλή ενός αυλικού κόλακα, όταν ο πρώτος, θέλοντας να δείξει στον Δαμοκλή, πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου, τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο, ενώ από πάνω του κρεμόταν ξίφος σε μία τρίχα αλόγου.

Δούρειος Ίππος: Αναφέρεται σε περιπτώσεις δολιότητας, ή δώρων, τα οποία υποκρύπτουν δόλο. Η φράση, προέρχεται από τον Όμηρο και αναφέρεται κατά την περίοδο των Τρωικών πολέμων, τότε, που οι Έλληνες, ενώ χάρισαν στους Τρώες, ξύλινο άλογο μεγάλων διαστάσεων ως αφιέρωμα στους θεούς, στο εσωτερικό του ήταν κρυμμένος ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, οι οποίοι άνοιξαν τις πύλες της Τροίας ,στους υπόλοιπους Έλληνες (Ομήρου Οδύσσεια λ 29).

Δρακόντεια μέτρα: Αναφέρεται σε περιπτώσεις λήψης αυστηρών- σκληρών μέτρων. Η φράση, προέρχεται από τον Δράκοντα (7ος αιώνας π.Χ) αρχαίο νομοθέτη των Αθηνών, ο οποίος ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε.

Εξ απαλών ονύχων: Αναφέρεται στη νηπιακή ηλικία κυριολεκτικά ή σε παλαιότερη χρονική περίοδο μεταφορικά. Η φράση, χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη νηπιακή ηλικία, κατά την οποία ο άνθρωπος έχει μαλακά νύχια.

Έπεα πτερόεντα: Αερολογίες, αβάσιμα επιχειρήματα. Ομηρική έκφραση, βασισμένη στην αντίληψη, ότι τα λόγια όταν εκστομίζονται, τα παίρνει ο αέρας (Ομήρου Ιλιάδα, Α 201).

Επί ξυρού ακμής: Στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο. Ομηρική φράση, η οποία ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη, στην προσπάθειά του να τον παροτρύνει για συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον των Τρώων (Ομήρου Ιλιάδα Κ 173)

Ες αύριον τα σπουδαία: Αργότερα θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά ζητήματα -θέματα, αναβολή. Τη φράση είπε ο Θηβαίος Αρχίας, όταν έλαβε το γράμμα που τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει από τον Πελοπίδα (Πλούταρχου Πελοπ. 10).

Ή ταν ή επί τας: Ή θα την φέρεις νικητής (ασπίδα) ή θα σε φέρουν πάνω της νεκρό… ή θα επιτύχουμε ή θα αποτύχουμε. Την φράση, έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο. (Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ.16).

Ήξεις αφήξεις: Λέγεται όταν κάποιος αλλάζει συνεχώς γνώμη. Η φράση, προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών «ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η θέση του κόμματος, πριν ή μετά το αρνητικό μόριο «ου», καθορίζει και τη σημασία του χρησμού.

Κέρβερος: Σκληρός, ανυποχώρητος. Προέρχεται από το ομώνυμο τέρας, που φύλαγε τον Άδη και δεν επέτρεπε την είσοδο.

Κέρας Αμαλθείας: Παραπέμπει σε πλούτο – αφθονία υλικών αγαθών. Η φράση, προέρχεται από περιστατικό, όπου η Αμάλθεια, έτρεφε το μικρό Δία με κέρατο κατσίκας, γεμάτο γάλα και μέλι.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα: Λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματα και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια. Η φράση, προέρχεται από Αισώπειο μύθο, σύμφωνα με τον οποίο, κάποιος ισχυριζόταν, ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντας την παραπάνω φράση. (Αισώπου Μύθοι «Ανήρ Κομπαστής»).

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε: Μην βιάζεσαι να μακαρίσεις κάποιον πριν το τέλος. Με αυτή τη φράση, σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους έδειξε με υπερηφάνεια (Ηροδότου Ι 32 7).

Κύκνειον άσμα: Η τελευταία ενέργεια -πράξη- έργο κάποιου. Προέρχεται από το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατό του (Πλάτωνος Φαίδων 84 Ε).

Ιστός της Πηνελόπης: Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει. Η φράση είναι από τον Όμηρο, όπου στην Οδύσσεια, αναφέρεται στην Πηνελόπη η οποία ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα, θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες, μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία (Ομήρου Οδύσσεια τ 149).

Κουτί της Πανδώρας: Εφάνιση πολλών δεινών ταυτόχρονα. Η φράση, προέρχεται από τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο Δίας, για να τιμωρήσει τους ανθρώπους, έδωσε στην Πανδώρα ως δώρο, ένα κιβώτιο, γεμάτο με όλες τις συμφορές, με αποτέλεσμα μόλις το άνοιξε να βγουν όλα τα δεινά, εκτός από την ελπίδα.

Ο κύβος ερρίφθη: Η απόφαση έχει ληφθεί. Τη φράση είπε ο Καίσαρας, όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο. Οι λατινομαθείς Ευρωπαίοι, το λένε από λατινικά alea jacta est.

Προκρούστειος Κλίνη: Προσαρμογή κάποιας κατάστασης, βάσει συμφέροντος. Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο Προκρούστη ο οποίος έδενε τα θύματά του σε κρεβάτι κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, προκειμένου να τους φέρει σε ίσο μήκος με το κρεβάτι.

Mερίδα του λέοντος: Το μεγαλύτερο μερίδιο (Αισώπου μύθοι «Λέων και αλώπηξ»).

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας: Όταν λέγονται ήδη γνωστά πράγματα. Η φράση λέγεται, διότι στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν γνωστή σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών!

ΚΑΙ λοιπά, και λοιπά, και λοιπά…


Ελληνική Γλώσσα, το ανεκτίμητο Δώρον των Σοφών προγόνων μας προς την Υφήλιον όλην!


→ ΜΕΡΟΣ Γ’ (τελευταίο), για τον τριήμερον Παγκόσμιον Εορτασμόν, της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής γλώσσας, το ανεκτίμητον αυτό Δώρον των σοφών Προγόνων μας, προς την Υφήλιον όλην!

→ ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ σοβαροί μελετητές και λάτρεις της Ελληνικής Γλώσσης μας! ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑΣ, της επί σαράντα αιώνες αδιαλείπτως ομιλούμενης, όπως χθες και προχθές, με τις δημοσιεύσεις μου υπενθύμισα!

→ ΑΥΤΗΣ της γλώσσας την οποίαν, «δικοί μας» ανερμήνευτοι εχθροί απαξιώνουν, περιφρονούν, και… εν τη απείρω αυτών ηλιθιότητι προσπαθούν, παντί τρόπω, να υποτιμήσουν, να προσβάλλουν, να αλλοιώσουν! Υπό τον «φερετζέ» της …ριζικής απλοποίησης!

→ «ΦΟΥ-ΠΟΥ-Α» μου ονόμαζε τον φόρον προστιθέμενης αξίας… παλαίμαχος της Πολιτικής!

→ «ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΝΑ είμαι» μου λέει ο Νέος, όταν τον ρώτησα πόσων ετών είναι!

→ «ΤΡΕΙΣΗΜΙΣΙ» χρόνια, τα… «θέλει» ο τηλεοπτικός Παρουσιαστής, ο Επιστήμων, ο Υπουργός, ο Εργάτης, ο μαθητής!

→ ΚΑΙ λοιπά, και λοιπά, και λοιπά…

→ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ, βαρέθηκα να τα ακούω, ως απλός ηλικιωμένος πολίτης, αναπόφευκτα και αδιαμφισβήτητα «ζαλισμένος», από την δυσερμήνευτη γλωσσική μας «επανάσταση», και από την αδιαμφισβήτητα γενικότερη γλωσσική μας σύγχυση και ακαταστασία! Τα μέγιστα προβληματισμένος συχνότατα, ως προς το «πως πρέπει» κάτι να γράψω, ώστε και να μη… παρεξηγηθώ αλλά και να μην… αηδιάζω την ίδια στιγμή, με την… ξαφνική και μάλλον… υπερβολικήν τέτοια… γλωσσική μου πρόοδο! Διερωτώμαι, πως άραγε να νοιώθουν οι υπόλοιποι, οι πολλά περισσότερα από τον γράφοντα γνωρίζοντες επί του αντικειμένου! Οι καλοί μας Διδάσκαλοι, για παράδειγμα, όταν θα διαβάζουν, θα διαπιστώνουν και θα είναι υποχρεωμένοι να διδάξουν στους Παίδες των Ελλήνων, αυτά τα… ανεπανάληπτα γλωσσικά μας… υπερμοντέρνα επιτεύγματα! Πόσο θα υποφέρουν! Τους συμμερίζομαι! Συμπάσχω μαζί τους! Γιατί δεν πρόκειται περί γλωσσικής «απλοποίησης», περί αναγκαίας και αναμενόμενης «γλωσσικής προσαρμογής»!

→ ΠΕΡΙ ευθύτατης, άθλιας, εγκληματικής, μακροχρόνιας και ηθελημένης κακοποίησης της γλώσσης μας, από εμάς τους ιδίους, τους γενικότερα Μεγάλους Αγνώμονες, πρόκειται!!!

ΤΕΛΟΣ.-