O φανατισμός είναι το χειρότερο …ισμός, από όσα έχουμε «βαφτίσει» με την κατάληξη αυτή

Γράφει ο ΠANAΓHΣ METAΞATOΣ
Πρόεδρος Eνωσης Aγροτουρισμού Iονίου, Aντιπρόεδρος ΣEAΓE, Mέλος Δ.Σ. ΣEEΔΔE, Kαθηγητής της Mεθόδου SILVA

Ο πρόσφατος αποκεφαλισμός του Γάλλου καθηγητή (φωτό) από τον νεαρό Ισλαμιστή φανατικό, δείχνει σε πιο βαθμό μπορεί να φτάσει η σκέψη και η πράξη κάποιου που έχει «χειραγωγηθεί» κατάλληλα. 

Μόνο κάποιος που οι πεποιθήσεις και τα πιστεύω του είναι τόσο ακραία, έχει σαν αυτοσκοπό στη ζωή του να εξαφανίσει οποιαδήποτε άλλη φωνή που δεν συμφωνεί με τη δική του.

Καταφεύγει στη σίγουρη λύση της σιωπής (θάνατο) και αν έχει και υπόσχεση μεταθανάτιας «αμοιβής», τότε ο δικός του θάνατος επιδιώκει να γίνει ιδιαίτερα εντυπωσιακός παίρνοντας μαζί του, όσους άπιστους μπορεί περισσότερο.

Ο θρησκευτικός φανατισμός λειτουργεί έτσι και βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε παιδιά που έχουν στερηθεί γονείς λόγω κάποιου πολέμου και μόρφωσης καθώς και βασικών αναγκών (τροφή, στέγη κ.λπ.)

Είναι για τους επιτήδειους καθοδηγητές τους, εύκολο να «φυτέψουν» στην καρδιά τους μίσος για όλους τους αλλόθρησκους και να τους «χρήσουν» μάρτυρες της δικής τους πίστης, που την μαθαίνουν παραποιημένη.

Καμιά από τις επίσημες θρησκείες που διατηρούν τελετουργικό πρόγραμμα πνευματικής προσέγγισης, δεν υιοθετεί εγκληματικές πράξεις για ιδεολογικές διαφορές.

Αν κάνουμε το λάθος να αντιδράσουμε εκδικητικά, θα πέσουμε στην παγίδα των φανατικών να δημιουργήσουν ένα κλίμα φόβου και μίσους για τις συνέπειες μιας αντεκδίκησης. Δεν πρέπει όμως και να καμφθεί το δικαίωμα μας να έχουμε ελεύθερη έκφραση προς κάθε κατεύθυνση .

Η ελευθερία της έκφρασης, το θεμέλιο της δημοκρατίας, όπως μας το παρέδωσαν οι πρόγονοι μας, με την μεγαλειώδη έκφραση:

«Διαφωνώ με ότι λες,αλλά θα υπερασπιστώ με όλες μου τις δυνάμεις το δικαίωμα σου να το λες».

Θα είναι ο φάρος που θα φωτίζει την πορεία μας; Γι’ αυτό χρειαζόμαστε περισσότερα κέντρα μ’άθησης (σχολεία, γυμναστήρια, χώρους τέχνης, μουσικές σκηνές, φιλαρμονικές, μουσεία) και λιγότερα όπλα, μεταλλαγμένες τροφές και «πλαστικές» συγκινήσεις που θαμπώνουν σαν καθρεπτάκια μιας άλλης εποχής τους νέους και θα τους εκτρέπουν από τις πραγματικές αξίες της ζωής.