Αν προσπαθήσει κάποιος ερευνητής να διαβάσει τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις θα τεθεί αυτόματα μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα για τις πολιτικές εξελίξεις, εν όψει των προσεχών εκλογών, είτε αυτές γίνουν την άνοιξη του 2027 – όπως επιμένει να λέει ο Πρωθυπουργός κ. Κ. Μητσοτάκης – είτε νωρίτερα. Σε κάθε περίπτωση, εκλογές στην Ελλάδα θα γίνουν σε 20 μήνες περίπου.
- Το κρίσιμο ερώτημα είναι : Που βρίσκεται σήμερα ο κόσμος της Αριστεράς ;
Η λεγόμενη κομματική – πολιτική Αριστερά βρίσκεται ενδεχομένως στις γραμμές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και στην Νέα Αριστερά ( των στελεχών που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την περιπέτεια και την διάσπαση που επέφερε στο κόμμα ο Στέφανος Κασσελάκης ). Υπάρχουν επίσης στο πολιτικό 
σκηνικό τα κόμματα του Γιάνη Βαρουφάκη, της Λούκας Κατσέλη ( Κοινωνική Συμφωνία ) και της κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου ( Πλεύση Ελευθερίας ). Για το τελευταίο, δεν είμαστε σίγουροι, αν όντως συγκαταλέγεται στην ευρύτερη κοινωνική – ανυπότακτη Αριστερά. Είναι πολύ πιθανό να τραβήξει ψήφους και από μεγάλη μερίδα δυσαρεστημένων συντηρητικών μεν, πλην όμως, ενεργών πολιτών. Η οργάνωση αυτού του νεοπαγούς πολιτικού σχηματισμού, που δεν έχει πολιτικές οργανώσεις, αλλά αξιοποιεί στο έπακρο τα SOCIAL MEDIA ( ψηφιακές οργανώσεις ) μας θυμίζει κάπως το ιταλικό κίνημα του Πέπε Γκρίλο « πέντε αστέρια » ή τα « κίτρινα γιλέκα » στην Γαλλία … Είναι αλήθεια ότι, αν αυτός ο πολιτικός αστερισμός κινηθεί δυναμικά είναι σοβαρό το ενδεχόμενο να τραβήξει – όπως ένα σφουγγάρι της Καλύμνου – σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων από όλα τα μικρότερα κόμματα και να τα αφανίσει κυριολεκτικά .
Αφήσαμε τελευταίο στην ανάλυση μας το ΠΑΣΟΚ, για τον απλούστατο λόγο ότι το πάλαι ποτέ μεγάλο αυτό κόμμα ( έφτασε και στο 48 % ) που ίδρυσε το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο λεγόμενος δεύτερος πυλώνας του πολιτικού μας συστήματος. Δεν ανήκει στην Αριστερά, αλλά στην ευρύτατη Κεντρο – Αριστερά και είναι παιδί της σύγχρονης ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας των Φρανσουά Μιττεράν και Βίλυ Μπράντ. ( Σήμερα, βέβαια, δεν έχουμε μεγάλου βεληνεκούς Ευρωπαίους ηγέτες, θα έλεγα ότι έχουμε την Ευρώπη των πολιτικών νάνων, που χορεύουν στους ρυθμούς του Ντόναλντ Τραμπ κυρίως, αλλά και του Βλαδίμηρου Πούτιν, κάποιοι ! )
Το βασικό πρόβλημα, λοιπόν, στην Ελλάδα είναι η πολυδιάσπαση της Αριστεράς, που δεν της επιτρέπει να παίξει τον ρόλο του τρίτου πόλου. Στις προσεχείς, λοιπόν, εκλογές, με το δίκιο του ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης θα προβάλει το επιχείρημα ότι αυτός ( το ΠΑΣΟΚ ) εκφράζει ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνικής Αριστεράς και θα απαιτήσει ισχυρή πλειοψηφία με κάθε τρόπο, ώστε να υπερκεράσει το φράγμα του 20 % κατ’ αρχήν με σοβαρή προοπτική σε δεύτερες εκλογές να κάνει την έκπληξη !
Η πολιτική συγκυρία, λοιπόν, είναι ασταθής σήμερα και δεν φαίνεται στον ορίζοντα σοβαρή πιθανότητα για την συγκρότηση ενός τρίτου πόλου με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας.
Υ.Γ. : Στην παραπάνω ανάλυσή μου δεν αναφέρθηκα – συνειδητά – στον Αλέξη Τσίπρα και το υπό ίδρυση κόμμα του, όπως λένε οι φήμες – και στον Στέφανο Κασσελάκη. Για τον Αλέξη Τσίπρα, καλό είναι να περιμένουμε τις
εξελίξεις. Για τον Στέφανο Κασσελάκη θα έλεγα ότι πιθανόν να γίνει ο καλύτερος συνεργάτης στο μέλλον του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, αν κατορθώσει να μπει στην νέα Βουλή το 2027. Είναι υπαρκτό αυτό το ενδεχόμενο, μια κυβέρνηση συνεργασίας Μητσοτάκη – Κασσελάκη.
Για αυτό, άλλωστε, ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και να βάλει όριο εισόδου στην Βουλή το 5 % , όπως του εισηγούνται ορισμένοι συνεργάτες του.
* Διευθυντής της Ομογενειακής Εφημερίδας « Φωνή των Αποδήμων » . Επίτιμο μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α. και Τακτικό Μέλος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Στις εκλογές του 2019 πολιτεύτηκε με το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην Α’ Περιφέρεια Αθήνας.
