Η Αμερική βιώνει πρωτόγνωρες καταστάσεις με την έλευση του «τυφώνα Τραμπ» την ίδια εποχή που στην Ευρώπη επικρατεί αστάθεια στις δύο κινητήριες χώρες, όπως είναι η Γερμανία και η Γαλλία. Βέβαια, τον «θείο Ντόναλντ» τον γνωρίζαμε και από την πρώτη θητεία του και ίσως δεν έπρεπε η Ευρώπη να είναι απροετοίμαστη για το τι μέλλει γενέσθαι. Εδώ ισχύει το θεολογικό «μωραίνει Κύριος ων βούλεται απωλέσαι» …
Ο Γαλλογερμανικός άξονας διαλύεται και μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να προσαρμοστούν στην νέα εποχή Τραμπ με τις λιγότερες, ει δυνατόν, απώλειες. Τί είναι, όμως, αυτή η « νέα εποχή ». Στην πραγματικότητα είναι ό,τι πιο παλιό υπάρχει, αλλά με καινούργια προβιά …Η υπερ-συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε λίγα χέρια και η με κάθε τρόπο αποδυνάμωση των αδυνάτων ήλθε και πάλι επί σκηνής.
Στις Η.Π.Α. επανήλθε ο μακαρθισμός, αλλά τώρα « κυνηγάνε με το τουφέκι » μετανάστες, όπως κάποτε κυνηγούσαν … αριστερούς. Δεν θα κρατήσει, πιστεύουμε, για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτή η μαζική ψύχωση. Και πάλι το ιστορικό εκκρεμές θα επανέλθει, όπως και πάλι το Δημοκρατικό Κόμμα ( όπου είμαι επίτιμο μέλος του από το 1978, όταν διέμενα στις Η.Π.Α. ) θα επανέλθει στην διακυβέρνηση των Η.Π.Α. με νέα ισχυρή ηγεσία. Μέχρι τότε, θα υπομένουμε καρτερικά τις παραξενιές του Τραμπ και των δισεκατομμυριούχων φίλων του. Γιατί αυτή είναι, άλλωστε, η πραγματική εικόνα εκείνων που καθοδηγούν την πορεία της παγκοσμιοποίησης και έχουν υπονομεύσει μέσω της χρηματοπιστωτικής digital οικονομίας τον πλούτο των εθνών ! Στην πραγματικότητα έχουμε μια ιδιότυπη « πεφωτισμένη δεσποτεία » που κυριαρχεί μέσω των αγορών – και όχι μόνο – στο μεγαλύτερο μέρος της Γης.
Πρόσφατα έπεσα πάνω στο κλασικό οικονομικό σύγγραμμα του Θόρτσαϊν Βέμπλεν « Η Θεωρία της αργόσχολης τάξης », το οποίο εκδόθηκε το 1899. Στις σελίδες του, ο Βέμπλεν εφηύρε την έκφραση « περίβλεπτη κατανάλωση ». Την εποχή όπου έγραφε, τεράστιες περιουσίες συγκεντρώνονταν στα χέρια λίγων οικογενειών – των Βάντερμπιλντ, των Χάριμαν, των Γκουλντ, του τραπεζίτη Τζέϊκομπ Ροκφέλερ. Οι οικογένειες αυτές φαίνονταν αποφασισμένες να ξοδέψουν τα πλούτη τους με τον πιο περίβλεπτο τρόπο. Δεν αρκούσε να δαπανάς χρήματα, για να ζήσεις άνετα. Τα χρήματα έπρεπε να σπαταλιούνται, και όσο πιο υπερβολική η σπατάλη, τόσο μεγαλύτερη η κοινωνική καταξίωση του ξοδεύοντος …
Ο Βέμπλεν αναφέρεται σε πολλές πλευρές της κατανάλωσης στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οποίες ηχούν οικείες σήμερα. Ορισμένες από τις περίβλεπτες αργόσχολες δραστηριότητες, τις οποίες σημειώνει, ισχύουν ακόμη, όπως τα άλογα κούρσας και οι θαλαμηγοί. Ωστόσο, σήμερα, έχουν προστεθεί και καινούργιες, όπως ο γύρος του κόσμου με αερόστατο (!), ακόμη και οι προσπάθειες ορισμένων δισεκατομμυριούχων να προετοιμάσουν αποικίες στο Διάστημα (βλ. Έλον Μασκ) και βεβαίως η ολική Άλωση του Παγκόσμιου Τύπου και των Μ.Μ.Ε. Παρατηρήστε, σήμερα, ποιοι έχουν στα χέρια τους την ενημέρωση. Βέβαια, υπάρχει το αντίδοτο των Social Media. Αυτή είναι η ουσία της « ισορροπίας των αντιθέτων » στην περίπτωσή μας. Στα Social Media ο ενεργός πολίτης βρίσκει το απόλυτο όπλο. Μπορεί να εκφέρει τη γνώμη του, να εκφράσει το ριζοσπαστισμό. Μέσα από τα Social Media, λοιπόν, θα δίνουμε τις μάχες μας για την ολική ανατροπή και την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής μας. Μέσα από τα social media θα ανατρέψουμε – θέλει χρόνο, επιμονή και υπομονή – και την νεοφασιστική τραμπική αντίληψη του « πάρ’ τα όλα και δώσε τα ψίχουλα στον ζητιάνο … ». Ο αγώνας, επίσης, δίνεται και μέσα από τον περιφερειακό Τύπο. Ο Βοναπάρτης έλεγε ότι ” όποιος έχει στα χέρια του μια εφημερίδα, είναι σαν να έχει ένα Σύνταγμα Πεζικού …”
* Διευθυντής της Ομογενειακής Εφημερίδας «Φωνή των Αποδήμων».
Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ (υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθηνών στις εκλογές του 2019)
