Ανήκουμε σε ένα ολογραφικό σύμπαν. Είμαστε ένα τμήμα του. Αυτό σημαίνει ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο που όμως το περιέχουμε κι εμείς. Γι’ αυτό, ενεργειακά τουλάχιστον, δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στο τμήμα χωρίς να επιδρά στο όλον, δηλαδή στο σύνολο. Όταν κάνεις μια αλλαγή λοιπόν στον εαυτό σου, αλλάζεις το περιβάλλον σου. Λένε πως η κρίσιμη μάζα, ο ελάχιστος απαιτούμενος αριθμός συντονισμένης ενσυνείδητης σκέψης και συμπεριφοράς, είναι 1%. Και πως έχει τέτοια δύναμη που επηρεάζει το υπόλοιπο 99% σε σημείο να καθορίζει ένα νέο ομαδικό ασυνείδητο. Πιθανώς η οικονομική κρίση να είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας παραμέτρου.
Ή τουλάχιστον η νέα τάξη πραγμάτων που θα βγει τελικά να έχει στοιχεία αλλαγής και να εκφράζεται σε μια νέα συμπεριφορά της ανθρωπότητας. Αν δεχτούμε ότι το New Age, η νέα εποχή, το κίνημα, είχε ως κύριους πυλώνες τη φιλοσοφία του το περιβάλλον και τον άνθρωπο, καταλήγουμε στην ίδια ολογραφική σχέση με το σύμπαν, αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Το περιβάλλον εμπεριέχει τον άνθρωπο και ο άνθρωπος εμπεριέχει το περιβάλλον. Οι αλλαγές λοιπόν που περιμένουμε να εκφραστούν σε πολιτικές και να περάσουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων θα έχουν αυτόν τον άξονα. Αλλαγή συνειδητότητας σημαίνει αλλαγή του κέντρου βάρους από το ατομικό στο συλλογικό.
Κάτι τέτοιο θα διαμόρφωνε συνθήκες πολύ διαφορετικές από αυτές που βίωσε και βιώνει μέχρι τώρα η ανθρωπότητα.
Η ιδιοκτησία, το χρήμα σαν μέσο συναλλαγής, οι οικονομικές δραστηριότητες που απαιτούν συνεχή και αδιφάγο ανάπτυξη, δηλαδή επέκταση της ανθρώπινης επικράτησης στο περιβάλλον, θα αντικατασταθούν από αρχές συμβίωσης και κάλυψης των αναγκών του ανθρώπου αλλά και του περιβάλλοντος στο σύνολό του.
Η αυτοεικόνα μας, λόγω του παλαιού ανθρωποκεντρικού υποδείγματος, έχει εκφυλιστεί σε βαθμό που η ζωή να θεωρείται αρπακτική, άσκοπη και μοναχική.
Η εκπαίδευση ακόμη στηρίζεται στην αρχή ότι αν δεν είσαι το νούμερο ένα, δεν αξίζεις τίποτα. Αξία έχει μόνο η νίκη που πρέπει να κερδίσεις με κάθε θυσία. Αυτό, εκτός από άλλες δυσκολίες, αντιζηλία, εκδίκηση, μισαλλοδοξία, ανταγωνισμό, μας διαχωρίζει από την ομάδα, δηλαδή το σύνολο.
Όμως, όπως τα υποατομικα σωματίδιο δεν έχουν κανένα νόημα αν απομονωθούν το ένα από το άλλο, έτσι και οι άνθρωποι δεν θα βρουν ολοκλήρωση και σκοπό αν δεν συνδέονται μεταξύ τους.
Όπως ακριβώς η συνειδητότητά μας είναι απαραίτητη για να υλοποιηθεί η υποατομική ροή ως αντικειμενική πραγματικότητα, έτσι είναι και απαραίτητη για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αρμονία με τον εαυτό μας και τους άλλους. Η πιο σημαντική εξέλιξή μας επιτυχάνεται με τη βελτίωση στην ποιότητά μας ως άνθρωποι και αυτό σημαίνει ανάπτυξη των ανώτερων κέντρων συνειδητότητας, της αγάπης χωρίς όρους, της εκτίμησης της αξίας της ζωής και της αυτοπραγμάτωσης.
Ο αστρονάυτης Edgar Mitchell, οι βιολόγοι Rupert Sheldrake και Thomas Huxley, οι φυσικοί Neilς Bohr και Albert Einstein έχουν επισημάνει την ύπαρξη ενός ισχυρού πεδίου που συνδέει όλους τους ανθρώπους τις προθέσεις και τις σκέψεις τους, όπως επίσης συνδέει όλες τις μορφές της έμψυχης και άψυχης ύλης. Στο εγγύς μέλλον θα ανακαλυφθούν πολλοί τρόποι υποκειμενικής επικοινωνίας που θα φέρουν θετικές αλλαγές στην εξέλιξη προς την κατεύθυνση της συλλογικής σκέψης. Θα επιβιώσουμε καλύτερα ως είδος, αναπτύσσοντας αλτρουιστικές συμπεριφορές και γενναιόδορη στάση έναντι των άλλων και του περιβάλλοντος παρά αν συνεχίσουμε τις εγωκεντρικές μας συνήθειες.
Έχω έναν ορισμό για την αγάπη, τον οποίον διατύπωσε πρώτος ο Κώστας Φωτεινός, ο ιδρυτής του καφενείου σχολείου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, της Ναντέρ και στο Μόντρεαλ του Καναδά, εκπρόσωπος της Ουνέσκο.
Σε αγαπώ τόσο όσο να σου επιτρέπω να λειτουργείς στο δικό μου χώρο με το δικό σου τρόπο και να σε διευκολύνω γι’ αυτο . Με αγαπάς τόσο όσο να μου επιτρέπεις να λειτουργώ στο δικό σου χώρο με το δικό μου τρόπο και να με διευκολύνεις γι’ αυτό. Και μ’ αγαπώ τόσο όσο να μου επιτρέπω να λειτουργώ στο δικό μου χώρο και με τον δικό μου τρόπο και να με διευκολύνω γι’ αυτό.
Ίσως ο σπουδαιότερος λόγος που υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία γύρω μας είναι ότι αγαπάμε ελάχιστα τον εαυτό μας.
