ΕΑΝ παρακολουθείτε τα άρθρα μου και είστε εξοικειωμένοι με την αυτοβελτίωση και την πνευματική μας φύση, τότε δεν θα εκπλαγείτε με τα όσα ακολουθούν. Για άλλη μια φορά, θα αναφερθώ στο κυρίαρχο συμπαντικό όργανο που διαθέτει ο άνθρωπος: τον εγκέφαλό του.
Για να μπορέσει ο εγκέφαλός σας να διαβάσει αυτή τη σελίδα, να διακρίνει λέξεις και γράμματα, απαιτούνται εξαιρετικά ακριβείς λειτουργίες στον οπτικό του φλοιό. Τα «σημαδάκια» από μελάνι πάνω στο λευκό χαρτί πρέπει να καταγραφούν ως πληροφορίες, παρουσιαζόμενες στη γλώσσα που τον έχετε ήδη εκπαιδεύσει να κατανοεί. Καθώς τα μάτια μετακινούνται από τη μία λέξη στην άλλη, το νόημα κάθε λέξης συνδέεται με της επόμενης και στη συνέχεια «εξαφανίζεται» από το οπτικό πεδίο, όχι όμως και από τον νου. Αυτό είναι θαυμαστό από μόνο του.
Το μυστήριο, ωστόσο, έγκειται στο ότι τα μόρια κάθε εγκεφαλικού κυττάρου είναι καλά κρυμμένα σε σταθερές, προκαθορισμένες δράσεις και αντιδράσεις. Μοιάζει με την επαφή του σιδήρου με ελεύθερα άτομα οξυγόνου, όπου αναπόφευκτα σχηματίζεται οξείδιο του σιδήρου, δηλαδή σκουριά. Στον εγκέφαλο, όμως, μπορείτε να έχετε χιλιάδες νέες εμπειρίες κάθε στιγμή, ανακατεμένες με μοναδικούς τρόπους που καθιστούν το σήμερα διαφορετικό από το χθες ή το αύριο. Ενώ στον σίδηρο το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, με τον εγκέφαλο διαφέρει τύπου bytes αναγνωρίζονται διαρκώς από τον εγκέφαλο, χωρίς όμως να προσδιορίζονται όλα. Υπάρχει μια τεράστια πραγματικότητα γύρω μας την οποία, παρόλο που την αγγίζουμε, στην ουσία την αγνοούμε.
Ο Ρόλος του Νου και η Αντίληψη της Πραγματικότητας
Εδώ έρχεται ο νους, ο οποίος, εκτός των άλλων, έχει διαγνωστικό ρόλο. Μας βοηθά με τους συνειρμούς, τη μνήμη, τη σύγκριση και την προβολή, αποδεικνύοντας ότι είναι σε θέση να κατανοεί κατ’ αρχήν το χάος και να το επηρεάζει. Μέχρι οι επιστήμονες να είναι σε θέση να παρέχουν πειστικές εξηγήσεις για τη δημιουργία του σύμπαντος – είτε με την τυχαιότητα ως παράμετρο είτε με κάτι άλλο που φαίνεται εφικτό στην ανθρώπινη νοημοσύνη – εμείς, οι απλοί άνθρωποι, θα αρκούμαστε στην εξήγηση της θεϊκής παρέμβασης ως συμμετοχή ανώτερης ευφυΐας στην πραγματικότητα που βιώνουμε.
Αυτή η πραγματικότητα αμφισβητείται διαρκώς, καθώς τα σημεία αναφοράς – τα σημάδια δηλαδή – ενώ είναι ίδια, δεν ερμηνεύονται με τον ίδιο τρόπο από όλους τους εγκεφάλους. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε εκπαίδευση και σταθερούς κώδικες, ώστε τα συμπεράσματα να γίνονται αποδεκτά επειδή υπακούν σε συμπαντικούς νόμους οι οποίοι φαίνονται αμετάβλητοι.
Να έχετε ένα καλό απόγευμα!
