Όταν έφυγα από το χωριό μου για να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο, ο πατέρας μου μου έδωσε 700 δραχμές, λέγοντας: «Αυτά είναι όλα όσα έχω. Δεν γνωρίζω πότε θα μπορέσω να σου στείλω ξανά χρήματα.
Γι’ αυτό, φρόντισε να τα αξιοποιήσεις στο έπακρο». Ωστόσο, μου πρόσφερε και μια συμβουλή που, όπως αποδείχτηκε, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμη στη ζωή μου. «Αν κυλήσεις δύο σιδερένια βαρέλια από την Παγά, την πηγή του χωριού μας στους Καρδακάδες, σε μια μεγάλη κατηφόρα, το ένα γεμάτο νερό και το άλλο άδειο, ποιο από τα δύο θα κάνει τη μεγαλύτερη φασαρία;» με ρώτησε. «Φυσικά, το άδειο», απάντησα άμεσα. «Μπράβο», είπε. «Να θυμάσαι», πρόσθεσε, «και στη ζωή, αυτοί που κάνουν πολύ σούσουρο τις περισσότερες φορές είναι άδειοι».
Από εκείνη τη στιγμή, άρχισα να ξεχωρίζω τους ανθρώπους σε «άδεια» και «γεμάτα» βαρέλια. Το εντυπωσιακό είναι ότι τα άδεια βαρέλια τα συναντάς συνεχώς μπροστά σου, επειδή έχουν την ανάγκη να κινούνται και να δηλώνουν την ύπαρξή τους μέσω της φασαρίας που προκαλούν. Αντίθετα, τα γεμάτα βαρέλια βρίσκονται εκεί που είναι πραγματικά αναγκαία και σε ξεδιψούν όταν τα χρειάζεσαι, γιατί απλά περιέχουν νερό.
Τα άδεια βαρέλια κινούνται συνήθως μαζί, αναγνωρίζονται μεταξύ τους από τον θόρυβο που παράγουν και το ένα σιγοντάρει το άλλο – αυτός είναι ο τρόπος ύπαρξής τους, διαφορετικά είναι άσκοπα. Αντιθέτως, τα γεμάτα βαρέλια τα βρίσκεις μόνα τους, θρέφουν το περιβάλλον τους και δεν χρειάζεται να το διατυμπανίζουν.
Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι η «αρρώστια» και η «ασθένεια» δεν αποτελούν το ίδιο πράγμα. Κάθε αρρώστια είναι ουσιαστικά μοναδική και ο χαρακτήρας της προσδιορίζεται όχι μόνο από την υποκείμενη ασθένεια ή το τραύμα, αλλά και από την πνευματική και σωματική ικανότητα του ατόμου να την διαχειριστεί.
Ο τρόπος με τον οποίο το άτομο αντιμετωπίζει την ασθένεια μπορεί να επηρεάσει την πορεία της και μαζί με την ιατρική επιστήμη και τεχνολογία να επιτύχει το άριστο αποτέλεσμα που φυσικά είναι η υγεία. Κάποτε, η ιατρική αντιμετώπιζε με αρκετό σκεπτικισμό την ουσιαστική συμμετοχή και τη στάση του ασθενούς απέναντι στην πάθησή του.
Ωστόσο, όταν άρχισαν να καταγράφονται στα εργαστήρια η αύξηση ή μείωση των λεμφοκυττάρων μετά από αρνητικά ή θετικά γεγονότα, οι επιστήμονες αντιλήφθηκαν ότι η νοητική στάση του ανθρώπου έκανε τη διαφορά. Συνειδητοποίησαν πως μπορούσε να επηρεάσει την εξέλιξη της αρρώστιας αναλόγως.
Ίσως δεν είμαστε πάντα σε θέση να επιλέγουμε όλα τα γεγονότα της ζωής μας – άλλωστε, θα ήμασταν ιδιαίτερα προβλέψιμοι και ίσως αρκετά βαρετοί. Αυτό που μπορούμε συνήθως να επιλέγουμε είναι η νοητική μας στάση απέναντι σε αυτά τα γεγονότα.
-Π.Μ.
Τα άδεια βαρέλια περιμένουν κάποιον να τα γεμίσει. Γι’ αυτό ακολουθούν όποιον τους το υπόσχεται, και στη συνέχεια τον κατηγορούν ακόμα κι αν αυτός δεν φράξει και τις τρύπες τους, με αποτέλεσμα να παραμένουν μόνιμα άδεια. Αντιθέτως, τα γεμάτα βαρέλια αναπληρώνουν αμέσως το νερό που προσφέρουν, πηγαίνοντας στην πηγή, και αν αυτή στερέψει, βρίσκουν μια άλλη, χωρίς να κατηγορούν την πηγή που στέρεψε.
Τα άδεια βαρέλια φωνάζουν για τις τρύπες τους, πιστεύοντας ότι κάποιος έχει την υποχρέωση να τις κλείσει. Αντίθετα, τα γεμάτα βαρέλια κλείνουν αμέσως τις τρύπες που εμφανίζονται, πριν αυτές μεγαλώσουν και αδειάσουν το περιεχόμενό τους.
Τα γεμάτα βαρέλια προστατεύουν το περιεχόμενό τους, καθώς γνωρίζουν πόσο πολύτιμο είναι, και αρνούνται να το σπαταλούν άσκοπα. Τα άδεια βαρέλια, όταν έχουν κάτι, το χύνουν για πλάκα, απλώς για επίδειξη, και μετά κατηγορούν την «τύχη τους», την κοινωνία και τη ζωή που δεν τα ξαναγεμίζει.
Τα γεμάτα βαρέλια παράγουν πραγματικότητα. Αυτός είναι ο ρόλος και ο σκοπός τους. Δεν χρειάζονται επιβράβευση για αυτό, καθώς ξεδιψούν και αυτά τα ίδια από το περιεχόμενό τους. Αντίθετα, τα άδεια βαρέλια έχουν συνεχή ανάγκη επιβεβαίωσης της ύπαρξής τους. Δεν μπαίνουν στον κόπο να αναγνωρίσουν τον λόγο ύπαρξής τους. Είναι μόνιμα διψασμένα για κάτι που έχουν ανάγκη, αλλά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Καταναλώνουν πραγματικότητα, δεν παράγουν πραγματικότητα.
