Κ. ΖαπάντηςΕίναι τόσο τραγικό αυτό που συμβαίνει!
Σε κάθε «στραβή» ανακοινώνουν από τον Δήμο Αργοστολίου ή από του παρατρεχάμενους:
«Εμείς ουδεμία ευθύνη φέρουμε»
Απεντάχθηκε το Μουσείο; «Ουδεμία ευθύνη»
Βρωμάνε οι κάδοι των σκουπιδιών; «Ουδεμία ευθύνη»
Σκούριασε το κάγκελο; «Ουδεμία ευθύνη»
Καρφί στο παγκάκι; «Ουδεμία ευθύνη»
Υπήρχαν όμως και εκείνοι που «είχαν ευθύνη»
Που επιζητούσαν την «Ευθύνη»
Το Λιμάνι του Πόρου.
Το Έργο του Νέου Λιμανιού! Φορέας Εκτέλεσης η Νομαρχία.
Ο Δήμος δεν είχε τεχνική Υπηρεσία και το έργο δεν μπορούσε να εκτελεστεί από αυτόν.
Νομάρχες Άξιοι!
Ο Μεταξάς και μετά ο Διονύσης ο Γιωργάτος, ύστερα ο αξέχαστος Καπετάν Διονύσης ο Λευκαδίτης, μετά πάλι ο Γεωργάτος.
Και Αντινομάρχες ο Θόδωρος ο Γαλιατσάτος,ο Σωτήρης ο Κουρής,ο Σπύρος ο Μοσχόπουλος.
Όλοι βάλανε το λιθαράκι τους και η Κεφαλονιά τους οφείλει για την προσπάθεια και το τελικό αποτέλεσμα.
Και Εργολάβος ικανός, ο Μαρούλης.
ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ
Το Λιμάνι του Πόρου τέλειωσε το 2008.
Το κύριο κομμάτι του έργου.
Καλοκαίρι του ίδιου χρόνου αποφασίστηκε να γίνουν τα εγκαίνια.
Να «κοπεί η κορδέλα»
Αυτή η θλιβερή κτητικότητα των έργων από του «επισήμους».
Αυτό το: «εγώ το έφτιαξα και αν εγώ έλειπα ουέ και αλλοίμονο».
Πήραμε την απόφαση να κόψει την κορδέλα, να εγκαινιάσει το Λιμάνι αυτός που το πόνεσε περισσότερο από όλους, αυτός που το αγάπησε, αυτός που έζησε και γεννήθηκε σε αυτό το Λιμάνι του Πόρου.
Ο Θέμης Μπατιστάτος.
Ο Καπετάν Θέμης Μπατιστάτος.
Ο Μπάρμπα Θέμης Μπατιστάτος.
Είπαμε ή ο Καπετάν Θέμης ή κανείς άλλος.
Στο κάτω-κάτω να περάσει και το μήνυμα ότι όλα ανήκουν στους Πολίτες, στους απλούς, στους κανονικούς ανθρώπους.
Το προτείναμε. Το είπαμε αλλά…
«Όχι θα έρθει επίσημος από την Κυβέρνηση»
Κάποιος Υπουργός ,ένας Υφυπουργός έστω ένας Γενικός Γραμματέας.
Ένα Παγώνι με φουντωτή ουρά και γραβάτα.
Τελικά ευτυχώς το Κυβερνητικό Παγώνι δεν ήρθε.
Εγκαίνια δεν έγιναν ποτέ.
Ευτυχώς δεν έγιναν αν και στην καρδιά μας
Το ροζιασμένο χέρι του Καπετάν Θέμη Μπατιστάτου «έκοψε μια φαρδιά γαλάζια κορδέλα»
Μια κορδέλα στο χρώμα του Ουρανού και της Θάλασσα.
Από αριστερά: Cpt Α. Γεωργόπουλος [Πλοίαρχος ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ], μπαρμπα-Θέμης Μπατιστάτος -από τους πρώτους ψαράδες και καραβοκύρηδες του Πόρου- και Cpt Π. Νεόφυτος [Πλοίαρχος ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ] – Φωτογραφία απο τους Kefalonites Karabolatres και το Inkefalonia
Τότε τέθηκε το πρόβλημα αναζήτησης υλικού επιχωμάτωσης για την κατασκευή των Χερσαίων Χώρων αναμονής.
Αυτή η τεράστια πλατεία που αποσυμφορήσε τον Πόρο και το Λιμάνι.
Κατά την μελέτη έπρεπε να κουβαλάνε υλικό νταμαριού από το Αργοστόλι.
Δηλαδή «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».
Το Λιμάνι δεν θα γινόταν στον Αιώνα τον άπαντα.
Σε συνεννόηση με την Νομαρχία και τον εργολάβο κινητοποιήθηκαν «αυτοί που δεν φέρανε καμία ευθύνη» αλλά επιζητούσαν την «ευθύνη»
Ο Δήμος των Πρόννων.
Οι Κάτοικοι.
Διαπλατύνθηκε ο δρόμος Από τον Πόρο προς το Ακρωτήρι και την Αντίσαμο σε μήκος 5-6 χιλιόμετρα.
Χιλιάδες κυβικά μέτρα πέτρας.
Και μετά ο δρόμος προς τον Αφραγιά και ύστερα το Ποτάμι στην Αγία Ειρήνη να καθαριστεί και τα υλικά καθαρισμού στο Λιμάνι.
Έτσι προχώρησε και έγινε το Λιμάνι με κόστος μικρότερο κατά 500.000 περίπου χιλιάδες λόγω ανεύρεσης πέτρας και υλικών επίχωσης στην περιοχή.
Μετά ο Εισαγγελέας! «Άδεια Δασαρχείου; Άδεια εκσκαφής; Υποβάθμιση περιβάλλοντος; πιστοποίηση υλικού;»
Γιατί οι καλοθελητές πάντα υπάρχουν.
Οι εκπρόσωποι του Δήμου δεν δικάστηκαν ποτέ.
Πήγαμε διαδοχικά όλοι στα Δικαστήρια.
Δεν είπαμε «εμείς δεν φέρουμε ευθύνη»
Είπαμε το αντίθετο.
Είπαμε ότι το έργο έπρεπε να γίνει.
Είπαμε ότι το Κράτος ωφελήθηκε πάνω από 500.000 ευρώ.
Είπαμε ότι θα το ξανακάνουμε και έτσι θα κάνουμε πάντα.
Είπαμε ότι αρνούμαστε να είμαστε ανεύθυνοι.
Και δεν μας δίκασαν ποτέ.
(Kefalonitis Onos)
