Την απώλεια της 59χρονης αδελφής του Ερασμίας (Ερης) βιώνει από προχθές ο ε.α. Αστυνομικός Διευθυντής Κεφαλληνίας Παναγιώτης Φιλίππου.
Η Ερη Φιλίππου (φωτό), τα τελευταία χρόνια έδινε την δική της άνιση μάχη με ήθος, δύναμη και κυρίως αξιοπρέπεια, απέναντι στην επάρατη νόσο.
Ήταν επί σειρά ετών Διευθύντρια του Δημοτικού Παιδικού Σταθμού του Δήμου Νέου Ηρακλείου Αττικής και άφησε πίσω της ανεκτίμητο διδακτικό έργο, αλλά κυρίως έργο ανθρωπιάς, στα παιδιά και στους γονείς τους, αλλά και στους συναδέλφους της.
Μητέρα δύο χαρισματικών παιδιών, σύζυγος, κόρη και αδελφή, φωτεινό παράδειγμα για όλους.
Στον αγαπημένο φίλο Παναγιώτη και σε όλη την οικογένεια, ο “Η” στέλνει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια, γα την απώλεια της Ερης.
Καλό Ταξίδι σε ουράνιους δρόμους Ερη…
ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΙΑΚΑΤΟΥ
Σε ανάρτησή του, ο Παναγιώτης Φιλίππου αποχαιρετώντας της αγαπημένη του αδελφή Ερη, αναφέρει:
Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου αδελφή…
Με ανείπωτη θλίψη και βαθύ πόνο αποχαιρετώ την πολυαγαπημένη μου αδελφή, που έφυγε από κοντά μας μόλις στα 59 της χρόνια, ύστερα από μια άνιση και γενναία μάχη με την επάρατη νόσο.
Έναν σπάνιο άνθρωπο, μια ξεχωριστή γυναίκα, που αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά, στην αγωγή και στη διαπαιδαγώγησή τους. Από τα νεανικά της χρόνια και για όσο της το επέτρεψε η υγεία της, υπηρέτησε με αφοσίωση, υπευθυνότητα και αγάπη το λειτούργημα της παιδαγωγού, διατελώντας διευθύντρια του Δημοτικού Παιδικού Σταθμού του Δήμου Νέου Ηρακλείου Αττικής.
Για εκείνη, τα παιδιά δεν ήταν απλώς η καθημερινή της εργασία. Ήταν η χαρά της, η έγνοια της και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της. Με την παρουσία, την ευαισθησία και την προσφορά της άφησε το δικό της αποτύπωμα στις καρδιές των παιδιών, των γονιών και των ανθρώπων που είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί της.
Κι όμως, αυτή η τόσο σπουδαία γυναίκα, που χάρισε τόση αγάπη στους άλλους, κλήθηκε να δώσει την πιο δύσκολη μάχη της ζωής της. Πάλεψε με αξιοπρέπεια και δύναμη απέναντι σε μια σκληρή ασθένεια, μέχρι που η ζωή της έσβησε πρόωρα, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Αδελφή μου αγαπημένη, είναι αβάσταχτο να αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που θα έπρεπε να έχει ακόμη τόσα χρόνια ζωής μπροστά του. Κανένας αποχαιρετισμός δεν μπορεί να χωρέσει τον πόνο, καμία λέξη δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της απώλειας.
Θα ζεις για πάντα μέσα στην καρδιά μου, στις αναμνήσεις μας, στην αγάπη που μας ένωσε και σε όλα εκείνα τα όμορφα που αφήνεις πίσω σου. Και θα σε θυμούνται με αγάπη όσοι γνώρισαν την καλοσύνη σου και όσοι έγιναν κοινωνοί της προσφοράς σου.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου αδελφή.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή και η αγάπη μου για σένα δεν θα σβήσει ποτέ.
Αιωνία σου η μνήμη.
