Αναβλητικός; ο αναπληρωματικός στο μπάγκο της ζωής. Ένα επιτευτικό άτομο ζει τρεις ζωές περισσότερο από έναν αναβλητικό. Σας φαίνεται υπερβολικό αυτό. Κι όμως, αν δούμε το ημερήσιο ή το εβδομαδιαίο πρόγραμμα αυτών των δύο, θα το καταλάβουμε καλύτερα.
Καταρχήν, ο αναβλητικός το πιο πιθανό είναι να μην έχει χρονοδιάγραμμα ή, και αν έχει, είναι ωρολόγιο πρόγραμμα τυπικό, διαδικασίες μέχρι να λήξει το ωράριο. Ο επιτευτικός δημιουργεί, έχει τροχό ζωής, δέκα πιο σημαντικούς τομείς δραστηριότητας που του δίνουν ισορροπία, ικανοποίηση, ευτυχία, υγεία, χαρά, εκπλήρωση του σκοπού της ζωής του. Επιτυχία. Η ζωή του κυλά όπως ο καλοφουσκωμένος τροχός, ισορροπημένα και όχι σταμάτα ξεκίνα όπως το ακανόνιστο σχήμα η σκασμένο λάστιχο. Φυσικά θα πηγαίνει πιο γρήγορα γιατί απλά τα εμπόδια και τα ατυχήματα θα είναι πολύ λιγότερα.
Ο επιτευτικός έχει υπολογίσει τον ελεύθερο χρόνο του να τον ανανεώνει την ενέργεια και να μην την σπαταλά σε ανούσιες δραστηριότητες με αδιάφορους ανθρώπους. Από τα πρώτα πράγματα που έχει κάνει στη ζωή του είναι να ξεχωρίζει και να αποφεύγει τους τοξικούς ανθρώπους οι οποίοι είναι μανούλες να σου τρώνε τον χρόνο και να σου την σπάνε με την ανούσια κριτική τους στην οποία είναι ξευτέρια.
Ο αναβλητικός ζητά συνενόχους. Θα βρει πολλές ιδέες να σε παρασύρει στο δικό του χαοτικό επαναλαμβανόμενο κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά αλλά ξανά και ξανά στα ίδια και στα ίδια. Ο αναβλητικός δεν έχει ελεύθερο χρόνο γιατί έχει ενοχές που δεν προωθεί τα σχέδιά του και στη θέση τους κάνει οι μικροδουλίες της πλάκας που τον κρατούν απασχολημένο. Ο αναβλητικός ξεκινά δέκα πράγματα μαζί για να μην κάνει κανένα. Οι συνθήκες, ο καιρός, τα πράγματα δεν είναι ευνοϊκά για νέα ξεκινήματα για τον αναβλητικό ενώ για τον επιτευτικό οι δύσκολοι καιροί είναι ευκαιρία αφού λουφάζουν οι περισσότεροι. Ο αναβλητικός όταν κάνει λάθος δύσκολα το αποδέχεται. Ρίχνει την ευθύνη στους άλλους και επαναλαμβάνει το λάθος.
Ο επιτευτικός αναγνωρίζει το λάθος και αλλάζει τακτική, συνθήκες και συνεργάτες αν χρειάζεται. Πάθος, όραμα, δράση. Αυτές οι τρεις λέξεις κάνουν τη διαφορά. Αν λείπει μία από τις τρεις αλλάζει και το αποτέλεσμα. Ο επιτευκτικός τις έχει, ο αναβλητικός κάποια ψάχνει.
Αν έχεις μόνο πάθος μπορεί να οδηγηθείς σε εμμονικές συμπεριφορές και απο δημιουργος να καταλήξεις σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Χρειάζεσαι το όραμα και τη δράση. Με μόνο πάθος και όραμα ονειροπολείς. Μένεις στα λόγια. Αν έχεις πάθος και δράση αλλά σου λείπει το όραμα θα ανακαλύψεις στο τέλος ότι πήγες αλλού και όχι εκεί που ήθελες. Αν έχεις όραμα και δράση αλλά σου λείπει το πάθος θα είσαι πάντα μια μετριότητα. Το όραμα είναι το σχέδιο. Η δράση είναι η πραγματοποίησή του. Το πάθος είναι αυτό που κάνει τη διαφορά στη δράση κάποιου. Είναι η δύναμη που πολλαπλασιάζει τη δύναμη μιας σκέψης , εικόνας που ενεργοποιεί τα κβάντα υποατομικά σωματίδια να ενωθούν σε άτομα, μόρια, κύτταρα για να γεννηθεί η σκέψη εικόνα.
Εκεί δημιουργείται η πραγματικότητα. Είναι η φωτιά που βράζει στην κατσαρόλα με το νερό που κάθεται πάνω της. Είναι δόνηση και πάει παντού. Είναι η εσωτερική κραυγή της σιωπής που τη δείχνει το βλέμμα, η χειρονομία, η κίνηση του χεριού που τρέμει, ο ψίθυρος, η βαριά ανάσα, το σκυμμένο κεφάλι του χορευτή του ζεϊμπέκικου, το χτύπημα του ποδιού, το άγγιγμα του μουσικού στη χορδή, το τίναγμα των χεριών στου Θεού να λένε:
ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ.
