ΣΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ (18/4/2026) εκδήλωση διαμαρτυρία κατά της ασυδοσίας που διαφαίνεται στην Κεφαλονιά, σε σχέση με τη χρήση ναρκωτικών, πήρα το λόγο ως πολίτης αυτού του τόπου και ως άνθρωπος που έχει δραστηριοποιηθεί στο χώρο του εθελοντισμού και του κοινωνικού κινήματος.
Η πρόσφατη ιστορία που ζήσαμε στο νησί μας, κατά τη δική μου ανάγνωση, επιβεβαιώνει την αντίληψη για μια σταδιακή αποτυχία της κοινωνίας μας, στην προσπάθεια δημιουργίας ενός ανθρώπινου και ασφαλούς πλαισίου για τη ζωή των μελών της και ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Πρόκειται για την κορυφή ενός παγόβουνου και αποτελεί αποτυχία συνολική, τόσο της θεσμικά δομημένης κοινωνίας, όσο και του μαζικού κινήματος.
Τα αίτια αυτής της κρίσης, καθώς και τις λύσεις, θα πρέπει να τα αναζητήσουμε και να τα συζητήσουμε όλοι μαζί, μπορούμε όμως να αναφέρουμε παραδείγματα από τις νοοτροπίες που σχετίζονται με αυτή: Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «Εγώ έχω λεφτά και τα παιδιά μου δεν θα έχουν ανάγκη κανέναν!». Άλλοι λένε «Ζω σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, έχω μεταλαμπαδεύσει τις πεποιθήσεις μου στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου, κι έτσι δεν θα έχουν ποτέ τους πρόβλημα!». Άλλοι λένε «Εγώ έχω πολιτικές άκρες και οπωσδήποτε στο τέλος το ισοζύγιο για μένα θα είναι θετικό!». Άλλοι βαριούνται και μένουν αμέτοχοι, άλλοι αποστασιοποιούνται, άλλοι αναθέτουν τις ευθύνες τους σε άλλους, να τις διαχειρίζονται εν λευκώ. Κι όμως, οι ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι έχουν αδύναμες στιγμές και ότι ρωγμές στις βεβαιότητές τους μπορεί να εμφανιστούν ακόμη και σε φάσεις της ζωής που αισθάνονται παντοδύναμοι. Και τότε μπορεί να βρεθεί κοντά τους ο επιτήδειος που θα αξιοποιήσει αυτή τη ρωγμή, για να περάσει καλά και για να βγάλει χρήματα!
Στην αντίπερα όχθη υπάρχει μια άλλη κοινωνία: Μια κοινωνία που αγωνίζεται και διεκδικεί και απαιτεί λύσεις σε όλα τα ουσιώδη ζητήματα. Δεν υπάρχει εξουσία που να διανέμει δίκαια τα αγαθά της ζωής, και μόνο μετά από ουσιαστική διεκδίκηση μπορούν οι πολίτες να επιτύχουν αυτό που τους πρέπει. Όλοι ανήκουμε σε κάποιους φορείς του μαζικού κινήματος – οργανώσεις επαγγελματικές, συλλόγους γονέων, συλλόγους πολιτιστικούς – που έχουν στους καταστατικούς τους στόχους την αναβάθμιση των μελών τους και του κοινωνικού συνόλου. Η δική μου πρόταση είναι να συντασσόμαστε με την κοινωνία που διεκδικεί και απαιτεί τα δίκαιά της, μέσα από τους συλλογικούς φορείς, οπού πρέπει να συμμετέχουμε μαχητικά. Μέσα από την πολιτικοποιημένη δράση που καταγγέλλει, που αντιστέκεται και διεκδικεί. Μόνο έτσι έχουμε ελπίδα να φτάσουμε σε λύση και να επιτύχουμε για τον τόπο μας το διαφορετικό.
Η λύπη μας για την απώλεια μιας νέας κοπέλας είναι μεγάλη. Ας είναι αυτό το τελευταίο παιδί που χάνεται.
(Dionisis Garmpis f/b)
