Mε θλίψη και πίκρα είδα Μυρτώ μου, που εχθές έκλεισες 6 μήνες μακριά μου, είδα ανθρώπους που ευθύνονται, σήμερα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, να κρατούν με καμάρι το μικρόφωνο και να εύχονται στους σπουδαστές.
Δεν ξέρω αν τους ευχήθηκαν καλή χρονιά, αλλά θα έπρεπε να ευχηθούν αυτό: Να τελειώσουν τις σπουδές τους, να εργαστούν όπως κάνει η μάνα σου 20 χρόνια τώρα στις δύο δουλειές, στο κομμάτι της νοσηλευτικής με ήθος, με αλήθεια, και φιλότιμο.
Να τιμήσουν την στολή του νοσηλευτή, αλλά και την «συνεργασία» με το ιατρικό προσωπικό.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή, αγαπητοί σπουδαστές: Να μάθετε να λέτε την πάσα αλήθεια, να ξέρετε να περνάτε φλέβα κι να αποφεύγετε τα στρογγυλά τραπέζια, γιατί έχετε να κάνετε με ανθρώπινες ζωές!
Μετά από τον αδόκητο χαμό της κόρης μου, η οποία ήταν φοιτήτρια της συγκεκριμένης Σχολής, θα περίμενα να ακουστεί το όνομα της. Ενός λεπτού σιγή για ένα πλάσμα που δεν ακούστηκε μία φράση συμπόνιας και συμπαράστασης.
Σας «ευχαριστούμε» ολόψυχα κύριοι διοικητά, γιατροί και νοσηλεύτριες. Να κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια για όσα κάνατε ή δεν κάνατε.
Υ.Γ. Οι εθιμοτυπικοί λόγοι ήταν πάντα η αδυναμία σας, κύριε Μαρτίνη και λοιπών!!!
(Μιράντα Πάντου f/b)
