ΔΕΝ ήταν οι διάσημες παραλίες, ούτε το κοσμοπολίτικο Φισκάρδο που έκλεψαν τελικά την καρδιά του Άκη Πετρετζίκη στην Κεφαλονιά.
Ήταν τα άγρια χόρτα των χωραφιών, τα καλογήρια της άνοιξης, η ριγανάδα των ψαράδων, τα τσιγαρίδια της Κατοχής και οι συνταγές που γεννήθηκαν από την ανάγκη και εξελίχθηκαν σε γαστρονομικό θησαυρό.
Η εκπομπή του δημοφιλούς σεφ εξελίχθηκε σε ένα αυθεντικό ταξίδι στην κεφαλονίτικη cucina povera — τη «φτωχική κουζίνα» των Επτανήσων που βασίζεται στην εποχικότητα, την τοπική παραγωγή και την αξιοποίηση κάθε αγαθού της γης και της θάλασσας.
Η Κεφαλονιά του Άκη Πετρετζίκη δεν ήταν μόνο ο Μύρτος, η Μελισσάνη και το Φισκάρδο. Ήταν κυρίως οι άνθρωποι και οι γεύσεις τους.
Ήταν τα καλογήρια που γίνονται ομελέτα στο πρωινό τραπέζι, οι άγριες πρασουλίδες και οι ουβριές που μαζεύονται χαράματα από τα χωράφια, το χορτόρυζο που έθρεψε γενιές Κεφαλονιτών στα δύσκολα χρόνια και η ριγανάδα που γεννήθηκε από το ξερό ψωμί που δεν έπρεπε να πάει χαμένο.
Με άλλα λόγια, ο γνωστός σεφ γνώρισε από κοντά αυτό που οι Ιταλοί αποκαλούν cucina povera: την κουζίνα της οικονομίας, της εποχικότητας και της σοφής αξιοποίησης κάθε προϊόντος της φύσης.
Μια κουζίνα που στην Κεφαλονιά επιβιώνει ακόμη όχι ως γαστρονομική μόδα αλλά ως ζωντανή καθημερινότητα.
(kefaloniapress.gr)
