ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΝ ΙΟΥΛΙΟΝ, εκ βαθέων σας εύχομαι, με ένα έμμετρον-παραίνεση που έγραψα, ενώ στο μπαλκόνι μου, την 6ην πρω’ι’νήν ώρα!
ΜΕ μπροστά μου και κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια μου, να απλώνεται ένα χιλιόμετρο καταπράσινου κάμπου, και με τα κρυστάλλινα νερά του Ιονίου στην καταγάλανη συνέχειά του:
Ω… ΑΝΘΡΩΠΕ!
Στην ύπαιθρον που βρίσκομαι,
το χάραμα κοιτάζω,
βλέπω παράθυρα κλειστά
σκέπτομαι και… τρομάζω!
Ω… ΑΝΘΡΩΠΕ! Kατάλαβε
πως η ζωή κυλάει,
Ο ύπνος είναι … θάνατος,
π’ ουδέποτε «μετράει»!
Πέταξε τα σκεπάσματα
και τρέξε στο μπαλκόνι,
είσαι φθαρτός, θυμήσου το,
ο θάνατος… σιμώνει!
Βγες έξω τα χαράματα,
την φύση νιώσε όλη,
μπορείς ακόμα να χαρείς
και μ’ άδειο πορτοφόλι!
Μύρισε χώμα «αχνιστό»,
αλέκτορες ν’ ακούσεις,
με οξυγόνο Θεϊκόν
το «είναι» σου να λούσεις!
Ζωή χάνει ο άνθρωπος
ξάπλα και κοιμισμένος,
ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ,
ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ… ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ!!
